czynnik

czynnik (język polski)

wymowa:

IPA: [ˈʧ̑ɨ̃ɲːik], AS: [čỹ•ńik], zjawiska fonetyczne: zmięk. zmiękczenie • nazal. nazalizacja • gemin. geminata  wymowa

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męski

(1.1) przyczyna wywołująca określone zjawisko lub skutek

(1.2) mat. matematyka, matematyczny każda z liczb, które mnożymy przez siebie

(1.3) mat. matematyka, matematyczny stat. statystyka, statystyczny każda ze zmiennych powstała po redukcji zbioru danych za pomocą analizy czynnikowej

odmiana:

(1.1-3)

 

przypadek	liczba pojedyncza	liczba mnoga
mianownik	czynnik	czynniki
dopełniacz	czynnika	czynników
celownik	czynnikowi	czynnikom
biernik	czynnik	czynniki
narzędnik	czynnikiem	czynnikami
miejscownik	czynniku	czynnikach
wołacz	czynniku	czynniki

przykłady:

(1.1)

składnia:

kolokacje:

(1.2) ~ pierwszy

synonimy:

antonimy:

wyrazy pokrewne:

rzecz. rzeczownik czyn m rodzaj męski, czynność f rodzaj żeński

przym. przymiotnik czynnikowy, czynny

przysł. przysłówek czynnie

czas. czasownik czynić

związki frazeologiczne:

etymologia:

uwagi:

tłumaczenia:

• angielski: (1.1) agent, element; (1.2) factor
• arabski: (1.1-2) عامل
• hiszpański: (1.1) factor m rodzaj męski, agente m rodzaj męski, elemento m rodzaj męski; (1.2-3) factor
• niemiecki: (1.1) Agens n rodzaj nijaki; (1.2) Faktor m rodzaj męski
• rosyjski: (1.1) фактор m rodzaj męski
• szwedzki: (1.1) faktor w rodzaj wspólny; (1.2) faktor w rodzaj wspólny

źródła: