uprawiać

uprawiać (język polski)

oni uprawiają (1.1) pole

wymowa:

IPA: [uˈpravʲjäʨ̑], AS: [upravʹi ̯äć], zjawiska fonetyczne: zmięk. zmiękczenie • podw. art. podwyższona artykulacja samogłoski • i → j  i czytane jako /j/ 

znaczenia:

czasownik przechodni

(1.1) zajmować się uprawą rośliny

(1.2) zajmować się regularnie jakąś czynnością

odmiana:

(1.1-2) uprawi|ać, koniugacja I; bez aspektu dokonanego

przykłady:

(1.1) Na tym polu uprawialiśmy kartofle, ale teraz ziemia leży odłogiem.

(1.2) Od dziecka uprawiam szermierkę.

składnia:

(1) uprawiać + B. biernik • nie uprawiać + D. dopełniacz

kolokacje:

(1.1) uprawiać żyto / pszenicę / buraki / ...

(1.2) uprawiać sport / piłkę nożną / karate / poezję / ... • uprawiać seks → odbywać stosunek seksualny

synonimy:

antonimy:

(1.1) hodować

wyrazy pokrewne:

rzecz. rzeczownik uprawa f rodzaj żeński, uprawianie n rodzaj nijaki

(1.1) przym. przymiotnik uprawny, uprawowy

związki frazeologiczne:

etymologia:

uwagi:

tłumaczenia:

• angielski: (1.1) cultivate; (1.2) practise
• arabski: (1.1) حرث
• duński: (1.1) kultivere; (1.2) dyrke
• hiszpański: (1.2) profesar
• jidysz: (1.1,2) באַאַרבעטן (baarbetn)
• slovio: (1.1) zemdelat / земделат

źródła: