począć

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

począć (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[ˈpɔʧ̑ɔ̃ɲʨ̑], AS[počõńć], zjawiska fonetyczne: nazal. asynch. ą   wymowa ?/i
znaczenia:

czasownik dokonany

(1.1) zacząć coś, rozpocząć
(1.2) spowodować zajście w ciążę

czasownik zwrotny począć się

(2.1) książk.  zacząć się
(2.2) książk.  o dziecku / płodzie: zacząć istnieć (od momentu zapłodnienia)
(2.3) książk.  powstać
odmiana:
(1.1-2)
(2.1-3)
przykłady:
(1.1) Naczelnik, tęgi, rudobrody Niemiec, nakazawszy im znakiem milczenie, począł następnie nasłuchiwać.[1]
(1.2) Poczęliśmy dziecko, nie zdając sobie z tego sprawy.
(2.2) Moi rodzice powiedzieli mi, że poczęłam się w namiocie podczas wakacji.
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz.  poczęcie n , poczynanie n 
czas.  poczynać ndk. , rozpocząć ndk. , rozpoczynać dk. , napoczynać ndk. , napocząć dk. , wypoczywać ndk. , wypocząć dk. , spoczywać ndk. , spocząć dk. , odpoczywać ndk. , odpocząć dk. 
przym.  początkowy, spoczynkowy
związki frazeologiczne:
co tu począć / co począć
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. Henryk Sienkiewicz Krzyżacy