przyczyna

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika

[edytuj] przyczyna (język polski)

wymowa: IPA: [pʃɨˈʧɨna]
znaczenia:
rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) powód, dla którego coś się stało; czynnik, który wywołał jakieś zjawisko

odmiana: lp liczba pojedyncza przyczyn|a, ~y, ~ie, ~ę, ~ą, ~ie, ~o; lm liczba mnoga przyczyn|y, -, ~om, ~y, ~ami, ~ach, ~y przykłady:

(1.1) Z niewiadomej przyczyny postanowił wyjechać.

(1.1) Wszystko ma swoją przyczynę.

składnia:
kolokacje: (1.1) ~a wypadku, ~a jakiegoś działania, ~a katastrofy
synonimy: (1.1) powód, czynnik
antonimy: (1.1) skutek
wyrazy pokrewne: czas. czasownik przyczynić się dk. aspekt dokonany; przyczyniać się ndk. aspekt niedokonany
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi: tłumaczenia:

• angielski: (1.1) cause, reason
• dolnołużycki: (1.1) pśicyna
• esperanto: (1.1) kaŭzo
• francuski: (1.1) cause f rodzaj żeński
• grecki: (1.1) αιτία f rodzaj żeński
• hiszpański: (1.1) causa f rodzaj żeński
• hawajski: (1.1) kau
• niemiecki: (1.1) Grund m rodzaj męski, Ursache f rodzaj żeński
• szwedzki: (1.1) anledning w rodzaj wspólny, grund w rodzaj wspólny, skäl n rodzaj nijaki, orsak w rodzaj wspólny