przyczyna

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

przyczyna (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[pʃɨˈʧ̑ɨ̃na], AS[pšyčna], zjawiska fonetyczne: utr. dźw. nazal. 
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) powód, dla którego coś się stało; czynnik, który wywołał jakieś zjawisko
odmiana:
(1.1)
przykłady:
(1.1) Z niewiadomej przyczyny postanowił wyjechać.
(1.1) Wszystko ma swoją przyczynę.
składnia:
kolokacje:
(1.1) przyczyna wypadku, przyczyna jakiegoś działania, przyczyna katastrofy
synonimy:
(1.1) powód, czynnik
antonimy:
(1.1) skutek
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
czas.  przyczynić (się) dk. , przyczyniać (się) ndk. 
rzecz.  przyczynienie n , przyczynianie n , przyczynowość f , bezprzyczynowość f 
przym.  przyczynowy
przysł.  przyczynowo
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła: