przyczyna
Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
[edytuj] przyczyna (język polski)
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj żeński
- odmiana:
- (1.1)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik przyczyna przyczyny dopełniacz przyczyny przyczyn celownik przyczynie przyczynom biernik przyczynę przyczyny narzędnik przyczyną przyczynami miejscownik przyczynie przyczynach wołacz przyczyno przyczyny
- przykłady:
- (1.1) Z niewiadomej przyczyny postanowił wyjechać.
- (1.1) Wszystko ma swoją przyczynę.
- składnia:
- kolokacje:
- (1.1) przyczyna wypadku, przyczyna jakiegoś działania, przyczyna katastrofy
- antonimy:
- (1.1) skutek
- wyrazy pokrewne:
- czas. przyczynić się dk.
- przyczyniać się ndk.
- rzecz. praprzyczyna f
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- uwagi:
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) cause, reason
- arabski: (1.1) سبب ,أصل ,أجل
- dolnołużycki: (1.1) pśicyna
- esperanto: (1.1) kaŭzo
- francuski: (1.1) cause f
- hawajski: (1.1) kau
- hiszpański: (1.1) causa f
- japoński: (1.1) 理由
- niemiecki: (1.1) Grund m, Ursache f
- nowogrecki: (1.1) αιτία f
- polski język migowy:
(w zapisie )
- rosyjski: (1.1) причина f
- szwedzki: (1.1) anledning w, grund w, skäl n, orsak w
- źródła:
