przyczyna

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

przyczyna (język polski) [edytuj]

wymowa:
IPA: [pʃɨˈʧ̑ɨ̃na], AS: [pšyčỹna], zjawiska fonetyczne: utr. dźw. • nazal. 
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) powód, dla którego coś się stało; czynnik, który wywołał jakieś zjawisko
odmiana:
(1.1)
 
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga
mianownik przyczyna przyczyny
dopełniacz przyczyny przyczyn
celownik przyczynie przyczynom
biernik przyczynę przyczyny
narzędnik przyczyną przyczynami
miejscownik przyczynie przyczynach
wołacz przyczyno przyczyny
przykłady:
(1.1) Z niewiadomej przyczyny postanowił wyjechać.
(1.1) Wszystko ma swoją przyczynę.
składnia:
kolokacje:
(1.1) przyczyna wypadku, przyczyna jakiegoś działania, przyczyna katastrofy
synonimy:
(1.1) powód, czynnik
antonimy:
(1.1) skutek
wyrazy pokrewne:
czas.  przyczynić (się) dk. , przyczyniać (się) ndk. 
rzecz.  przyczynienie n , przyczynianie n , przyczynowość f , bezprzyczynowość f 
przym.  przyczynowy
przysł.  przyczynowo
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
Źródło „http://pl.wiktionary.org/w/index.php?title=przyczyna&oldid=3154449”