nauka
Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
[edytuj] nauka (język polski)
wymowa: IPA: [naˈuka]
znaczenia:
rzeczownik, rodzaj żeński
- (1.1) usystematyzowana, wielokrotnie rzeczowo weryfikowana i rzetelna wiedza; zob. też nauka w Wikipedii
- (1.2) proces uczenia (się lub kogoś)
odmiana: (1) lp nauk|a, ~i, nauce, ~ę, ~ą, nauce, ~o; lm ~i, ~, ~om, ~i, ~ami, ~ach, ~i
przykłady:
składnia:
kolokacje:
synonimy: oświata, szkolnictwo, kształcenie
antonimy:
wyrazy pokrewne: rzecz. naukowiec, nauczanie, nauczyciel, nauczycielka; przym. naukowy; przysł. naukowo
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
- albański: (1.2) studime, mësime
- angielski: (1.1) science; (1.2) learning, teaching
- bułgarski: (1.1) наука f
- dolnołużycki: (1.1) wědomnosć f
- duński: (1.1) videnskab w
- esperanto: (1.1) scienco
- fiński: (1.1) tiede
- francuski: (1.1) science f; (1.2) étude f, enseignement m, instruction f
- griego: (1.1) επιστήμη f; (1.2) εκμάθηση f, σπουδή f, διάβασμα n
- gruziński: (1.1) მეცნიერება (metsniereba)
- hiszpański: (1.1) ciencia f; (1.2) aprendizaje m, estudio m, enseñanza f
- interlingua: (1.1) scientia
- islandzki: (1.1) fræði f
- jidysz: (1.1) וויסנשאַפֿט f (wisnszaft)
- niemiecki: (1.1) Wissenschaft f, (1.2) Lernen n
- portugalski: (1.1) ciência f; (1.2) ensino m, aprendizado m, estudo m
- rosyjski: (1.2) учёба f, учение n
