wróg

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika

[edytuj] wróg (język polski)

wymowa: IPA: [vruk]
znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męski

(1.1) nieprzyjaciel, osoba lub obiekt darzony negatywnymi uczuciami

(1.2) pot. potocznie państwo, które jest w stanie wojny z innym państwem

odmiana: (1) lp liczba pojedyncza wr|óg, ~oga, ~ogowi, ~oga, ~ogiem, ~ogu, ~ogu; lm liczba mnoga ~ogowie, ~ogów, ~ogom, ~ogów, ~ogami, ~ogach, ~ogowie przykłady:

(1.1) Czy pani mąż miał jakichś wrogów?

(1.2) Piętnastu naszych żołnierzy dostało się w ręce wroga.

składnia:
kolokacje: (1.1) śmiertelny ~
synonimy: (1.1) nieprzyjaciel
antonimy: (1.1) przyjaciel
wyrazy pokrewne: przym. przymiotnik wrogi; rzecz. rzeczownik wrogość
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi: tłumaczenia:

• angielski: (1.1-2) enemy, foe
• dolnołużycki: (1.1) winik m rodzaj męski
• fiński: (1.1) vihollinen
• francuski: (1.1-2) ennemi m rodzaj męski
• grecki: (1.1-2) εχθρός m rodzaj męski
• hiszpański: (1.1-2) enemigo m rodzaj męski
• holenderski: (1.1-2) vijand m rodzaj męski
• islandzki: (1.1) fjandmaður m rodzaj męski, óvinur m rodzaj męski; (1.2) óvinar m rodzaj męski/lm liczba mnoga
• niemiecki: (1.1-2) Feind m rodzaj męski
• rosyjski: (1.1) враг
• suahili: (1.1) adui
• szwedzki: (1.1-2) fiende w rodzaj wspólny, ovän w rodzaj wspólny
• włoski: (1.1) nemico