towarzysz
Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
towarzysz (język polski) [edytuj]
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
- (1.1) ten, kto komuś towarzyszy, jest z kimś obecny, przebywa z kimś, spędza z kimś czas
- (1.2) polit. członek partii, organizacji robotniczej
- odmiana:
- (1.1-2)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik towarzysz towarzysze dopełniacz towarzysza towarzyszy celownik towarzyszowi towarzyszom biernik towarzysza towarzyszy narzędnik towarzyszem towarzyszami miejscownik towarzyszu towarzyszach wołacz towarzyszu towarzysze
- przykłady:
- (1.1)
- składnia:
- synonimy:
- (1.1) kompan
- antonimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. towarzyszka f, towarzystwo n, towarzyszenie n
- przym. towarzyski
- czas. towarzyszyć
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- uwagi:
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) partner
- czeski: (1.2) soudruh m
- esperanto: (1.1) kamarado, kunulo; (1.2) kamarado
- hiszpański: (1.1) compañero m, acompañante m/f; (1.2) camarada m, compañero m
- litewski: (1.2) draugas m
- niemiecki: (1.1) Begleiter m
- nowogrecki: (1.1) σύντροφος m, συνοδοιπόρος m, συνοδίτης m; (1.2) σύντροφος m
- rosyjski: (1.1) товарищ
- słowacki: (1.1) kompán, spoločník m; (1.2) súdruh m
- wilamowski: (1.1) kumpan m
- źródła:
