druh

druh (język polski)

wymowa:

IPA: [drux], AS: [druχ] wymowa

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męski

(1.1) w harcerstwie członek organizacji harcerskiej

(1.2) rzadko przyjaciel, towarzysz, kumpel

odmiana:

(1)

 

przypadek	liczba pojedyncza	liczba mnoga
mianownik	druh	druhowie
dopełniacz	druha	druhów
celownik	druhowi	druhom
biernik	druha	druhów
narzędnik	druhem	druhami
miejscownik	druhu	druhach
wołacz	druhu	druhowie

przykłady:

(1.1) Druhu drużynowy!

(1.2) Jesteś dla mnie druhem.

składnia:

kolokacje:

synonimy:

antonimy:

wyrazy pokrewne:

(1.1) rzecz. rzeczownik druhna f rodzaj żeński

związki frazeologiczne:

etymologia:

uwagi:

tłumaczenia:

(1.2) zobacz listę tłumaczeń w haśle: przyjaciel

• angielski: (1.1) boyscout

źródła:

druh (język czeski)

wymowa:

wymowa

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męski żywotny

(1.1) towarzysz, kompan

(1.2) konkubent

rzeczownik, rodzaj męski nieżywotny

(2.1) rodzaj, gatunek

(2.2) biol. biologia gatunek

odmiana:

przykłady:

(1.1)

składnia:

kolokacje:

synonimy:

antonimy:

wyrazy pokrewne:

związki frazeologiczne:

etymologia:

uwagi:

źródła: