przyjaźń

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika

[edytuj] przyjaźń (język polski)


wymowa:
znaczenia:
rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) dobra, serdeczna relacja pomiędzy osobami opierająca się na wzajemnym zaufaniu, pomocy, życzliwości

odmiana: (1.1) lp  przyjaź|ń, ~ni, ~ni, ń, ~nią, ~ni, ~ni; lm  ~nie, ~ni, ~niom, ~ni, ~niami, ~niach, ~nie przykłady:

(1.1) Łączy ich serdeczna przyjaźń.
(1.2) Nie masz teraz prawdziwej przyjaźni na świecie. • Ostatni znam jej przykład w Oszmiańskim powiecie. (A. Mickiewicz: Przyjaciele)

składnia:
kolokacje: (1.1) bezinteresowna ~, szczera ~, zażyła ~, bezwarunkowa ~
synonimy: braterstwo
antonimy: nienawiść
wyrazy pokrewne: rzecz.  przyjaciel (przyjaciółka f ); przym.  przyjacielski, przyjazny, zaprzyjaźniony; czas.  przyjaźnić się
związki frazeologiczne: dla przyjaciela nowego nie opuszczaj starego, przyjaciela tak potrzeba, jak wody i chleba, przyjaciół dość nabędziesz, gdy mało brać, wiele dawać będziesz, przyjaźń szczera nigdy nie umiera, prawdziwych przyjaciół poznaje się w biedzie, przyjaciela trudno znaleźć, a prędko go stracić można, przyjaźń jest jak wino, im starsze tym lepsze, przyjaźń do grobowej deski, przysługa przyjaciół rodzi, ten przyjaciel prawdziwy, kto w nieszczęściu życzliwy, przyjaźń buduje, niezgoda rujnuje
etymologia:
uwagi: tłumaczenia:

Źródło „http://pl.wiktionary.org/wiki/przyja%C5%BA%C5%84”