duch

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika

[edytuj] duch (język polski)


wymowa:
znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męski

(1.1) niematerialna postać, często obdarzona nienaturalną siłą lub zdolnościami; zob. też Duch (spirytyzm) w Wikipedii
(1.2) dusza ludzka
(1.3) zapał, entuzjazm
(1.4) umysł, myśli ludzkie
(1.5) temperament, usposobienie
(1.6) istota, treść, charakter czegoś

odmiana: (1.1-6) lp duch, ~a, ~owi, ~a, ~em, ~u, ~u; (1.1-2) lm ~y, ~ów, ~om, ~y, ~ami, ~ach, ~y; (1.3-6) bez lm
przykłady:

(1.1) Iwona utrzymuje się z wywoływania duchów podczas płatnych seansów spirytystycznych.
(1.3) Nie trać ducha, na pewno wszystko dobrze się skończy.
(1.4) W tej trudnej chwili będę z Tobą duchem!
(1.6) Spotkanie odbyło się w duchu pojednania i miłości.

składnia:
kolokacje: (1.1) zobaczyć ~a; (1.2) wyzionąć ~a; (1.3) ~ walki, tracić/nabierać ~a; (1.5) stan ~a
synonimy: (1.1) zjawa, widmo, upiór, zmora
antonimy:
wyrazy pokrewne: rzecz. dusza, duchowny, duchowość; przym. duchowy, uduchowiony; czas. dusić
związki frazeologiczne: (1.1) Duch Święty (1.3) upadać na duchu, podnieść na duchu, (1.6) duch czasu
etymologia: od prasłow. duch, a to od praindoeur. dhous
uwagi:
tłumaczenia:

Źródło: „http://pl.wiktionary.org/wiki/duch”
W innych językach