duszyca

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

duszyca (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[duˈʃɨʦ̑a], AS[dušyca]
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) przest.  dusza ludzka[1]
(1.2) przest.  dusza zmarłego, duch[1]
odmiana:
(1.1)
przykłady:
(1.1) Leży ciało, barzo stęka, / Duszyca się barzo lęka, / Bog się z liczby upomina, / Dyjabeł na grzechy wspomina. (Skarga umierającego, Anonim, XV wiek)
składnia:
kolokacje:
(1.1) miła / niewinna / roztropna / uboga / wdzięczna duszyca
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz.  dusza, dusznik, Duszniki, duszyczka, duszka, duch, duszpasterz, duszpasterstwo
przym.  dusznicki, zaduszny, duszpasterski
związki frazeologiczne:
etymologia:
inne wystąpienia: Linde (1807)[2], Karłowicz (1900)[3]
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. 1,0 1,1 Stanisław Bąk, Maria Renata Mayenowa, Franciszek Pepłowski i in., Słownik polszczyzny XVI wieku, t. 6, s. 213, PAN, Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 1966–.
  2. hasło dusza w: Samuel Bogumił Linde, Słownik języka polskiego, t. 1, s. 555, Warszawa, Drukarnia XX. Piiarów, 1807-1814.
  3. Słownik języka polskiego, red. Jan Karłowicz, Adam Kryński, Władysław Niedźwiedzki, t. 1, s. 589, Warszawa 1900–1927.