walka

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika

[edytuj] walka (język polski)


wymowa: IPA: [ˈvalka]
znaczenia:
rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) konflikt, siłowe rozstrzygnięcie sporu o coś
(1.2) zmaganie z czymś, zwalczanie czegoś
(1.3) sport.  mecz bokserski (lub mecz innego sportu walki)

odmiana: lp  walk|a, ~i, walce, ~ę, ~ą, walce, ~o; lm  ~i, ~, ~om, ~i, ~ami, ~ach, ~i przykłady:

(1.1) W stolicy kraju wybuchły walki pomiędzy rywalizującymi ze sobą przywódcami rebeliantów.
(1.2) W amerykańskiej polityce zagranicznej najważniejsza jest obecnie walka z terroryzmem.
(1.2) Kolarz na wyścigu toczy walkę nie tylko z rywalami, ale też z bólem i własnymi słabościami.
(1.3) Walka Andrzeja Gołoty z Lennoksem Lewisem skończyła się już w pierwszej rundzie nokautem polskiego boksera.
(1.3) Na dzisiejszą galę boksu w Las Vegas przewidziane są cztery walki, wśród nich o pas mistrza świata federacji WBF.

składnia: (1.1) ~ o + B. ; (1.1-2) ~ z + N. 
kolokacje: (1.1) ~ o wolność/niepodległość, gwałtowna ~, wyłuchły walki; (1.1-2) toczyć walkę, ~ z nieprzyjacielem/bólem; (1.3) ~ bokserska
synonimy: (1.1) wojna, konflikt, starcie, potyczka, bój; (1.2) zmaganie; (1.3) mecz
antonimy:
wyrazy pokrewne: czas.  walczyć
związki frazeologiczne: (1.1) sztuka walki
etymologia: od czas.  walić
uwagi: tłumaczenia:

Źródło „http://pl.wiktionary.org/wiki/walka”
W innych językach