temperament
Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Spis treści |
temperament (język polski) [edytuj]
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
- (1.1) charakter człowieka, jego usposobienie, stopień pobudliwości, sposób reagowania itp.
- (1.2) duża pobudliwość, żywotność, energiczność, werwa
- (1.3) predyspozycja, zdolność do czegoś
- odmiana:
- (1)
przypadek liczba pojedyncza mianownik temperament dopełniacz temperamentu celownik temperamentowi biernik temperament narzędnik temperamentem miejscownik temperamencie wołacz temperamencie - (1.2-3)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik temperament temperamenty dopełniacz temperamentu temperamentów celownik temperamentowi temperamentom biernik temperament temperamenty narzędnik temperamentem temperamentami miejscownik temperamencie temperamentach wołacz temperamencie temperamenty
- przykłady:
- (1.1)
- składnia:
- antonimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. temperamencik
- przym. temperamentowy
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- franc. tempérament[2]
- uwagi:
- tłumaczenia:
- źródła:
- ↑ synonimy.ux.pl.
- ↑ Uniwersalny słownik języka polskiego, red. Stanisław Dubisz i Elżbieta Sobol, Wydawnictwo Naukowe PWN.
temperament (język angielski) [edytuj]
- znaczenia:
rzeczownik
- (1.1) temperament
- (1.2) uosobienie
- przykłady:
- (1.1)
- składnia:
- synonimy:
- antonimy:
- wyrazy pokrewne:
- przym. temperamental
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- łac. temperamentum
- uwagi:
- źródła:
temperament (język czeski) [edytuj]
- wymowa:
- znaczenia:
rzeczownik
- (1.1) temperament
- przykłady:
- (1.1)
- składnia:
- synonimy:
- antonimy:
- wyrazy pokrewne:
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- uwagi:
- Hasło zaimportowane automatycznie – wymaga uzupełnienia i weryfikacji. Kliknij na Edytuj, wypełnij puste pola i usuń niniejszy komunikat. Dziękujemy!
- źródła:
