umysł

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika

[edytuj] umysł (język polski)

wymowa: IPA: [ˈumɨsw]
znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męski

(1.1) ogół aktywności mózgu ludzkiego; zob. zobacz też umysł w Wikipedii

odmiana: (1.1) lp liczba pojedyncza umy|sł, ~słu, ~słowi, ~sł, ~słem, ~śle, ~śle!; lm liczba mnoga umy|sły, ~słów, ~słom, ~sły, ~słami, ~słach, ~sły! przykłady:

(1.1) Stateczny umysł pamiętaj zachować.

(1.1) Alkohol zaćmił jego umysł.

składnia:
kolokacje: otwarty ~; strudzony ~; wolny ~
synonimy: psychika, osobowość, rozum, intelekt, smysł
antonimy:
wyrazy pokrewne: rzecz. rzeczownik myśl; przysł. przysłówek umyślnie; przym. przymiotnik umysłowy; czas. czasownik umyśleć
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi: tłumaczenia:

• angielski: (1.1) mind
• esperanto: (1.1) menso
• francuski: (1.1) esprit m rodzaj męski
• grecki: (1.1) νους m rodzaj męski
• hiszpański: (1.1) mente f rodzaj żeński
• interlingua: (1.1) mente
• islandzki: (1.1) sinni n rodzaj nijaki, hugi m rodzaj męski, skilningur m rodzaj męski, vit n rodzaj nijaki
• jidysz: (1.1) מוח m rodzaj męski (mojech)
• niemiecki: (1.1) Sinn m rodzaj męski, Verstand m rodzaj męski
• norweski (bokmål): (1.1) sinn
• rosyjski: (1.1) ум m rodzaj męski
• rumuński: (1.1) minte n rodzaj nijaki
• slovio: (1.1) mislenie (мисление)
• suahili: (1.1) akili
• szwedzki: (1.1) förstånd n rodzaj nijaki, håg w rodzaj wspólny
• włoski: (1.1) mente