umysł
Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
umysł (język polski) [edytuj]
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męski
- odmiana:
- (1.1)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik umysł umysły dopełniacz umysłu umysłów celownik umysłowi umysłom biernik umysł umysły narzędnik umysłem umysłami miejscownik umyśle umysłach wołacz umyśle umysły
- składnia:
- antonimy:
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- uwagi:
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) mind
- arabski: (1.1) عقل ,رشد
- esperanto: (1.1) menso
- fenicki: (1.1) 𐤋𐤁
- francuski: (1.1) esprit m
- hiszpański: (1.1) mente f
- interlingua: (1.1) mente
- islandzki: (1.1) sinni n, hugi m, skilningur m, vit n
- jidysz: (1.1) מוח m (mojech)
- niemiecki: (1.1) Sinn m, Verstand m
- norweski (bokmål): (1.1) sinn n
- nowogrecki: (1.1) νους m
- pali: (1.1) citta
- polski język migowy:
(w zapisie )
- rosyjski: (1.1) ум m
- rumuński: (1.1) minte n
- slovio: (1.1) mislenie (мисление)
- suahili: (1.1) akili
- szwedzki: (1.1) förstånd n, håg w
- turecki: (1.1) akıl
- tybetański: (1.1) སེམས
- włoski: (1.1) mente
- źródła:
