Anna

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacja, szukaj
Podobna pisownia Podobna pisownia: AnaanaannaañaaññaaññāaṇṇaÁnaʻana

Anna (język polski)[edytuj]

wymowa:
wymowa ?/i, IPA[ˈãnːa], AS[ã•na], zjawiska fonetyczne: nazal.gemin.
podział przy przenoszeniu wyrazu: An•na
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna

(1.1) ofic. urz. imię żeńskie; zob. też Anna w Wikipedii
(1.2) astr. planetoida o numerze katalogowym 265; zob. też (265) Anna w Wikipedii
odmiana:
(1.1)
(1.2)
przykłady:
(1.1) Imię Anna nosiły córki pięciu królów Polski[3].
(1.1) W Kościele katolickim na 26 lipca przypada wspomnienie św. Anny, patronki matek, wdów, małżeństw i żeglarzy.
(1.1) Stefan Batory, książę siedmiogrodzki, poślubił Annę Jagiellonkę, królową polską i ostatnią przedstawicielkę rodu Jagiellonów w Polsce.
(1.1) Anny dzień swej patronki, czyli imieniny, obchodzą 26 lipca, a także 27 lutego, 7 i 9 czerwca oraz 15 lipca.
(1.2) Anna porusza się w obszarze między orbitami Marsa i Jowisza, czyli w pasie głównym planetoid.
składnia:
kolokacje:
(1.1) Święta Anna (miejscowość) • Góra Świętej Annypani Anna • siostra / kuzynka / ciocia / babcia Anna • kobieta imieniem (o imieniu) Anna • święta / błogosławiona Anna • mieć na imię / nosić imię / używać imienia Anna • dać na imię / nadać imię / ochrzcić imieniem Anna • otrzymać / dostać / przybrać imię Anna • dzień imienin / imieniny Anny • na Annę (o dniu)
(1.2) asteroida / planetka / planetoida Anna • Anna krąży / porusza się
synonimy:
(1.1) war. Hanna[3]; zdrobn. Ania, Anka[3][4], Aneczka, Anula[3], Anulka, Aniula[3], Anunia, Anusia, Anusza[3], Annusza[3], Anuś, Anuchna[3], Anica[3], Andzia, Andźka; reg. śl. Ana
antonimy:
hiperonimy:
(1.1) imię
(1.2) planetoida
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. Annów mrz, Anin mrz
zdrobn. Ania f, Anka f, Aneczka f, Anula f, Anulka f, Aniula f, Anunia f, Anusia f, Anusza f, Anuś f, Annusza f, Anuchna f, Anica f, Andzia f, Andźka f
reg. śl. Ana f
przym. Anin[5][6], Anczyn, Anusin, aniński
zob. Hanna
związki frazeologiczne:
przysłowia: jak w świętą Annę deszcz pada, to robak orzechy zjadana świętą Annę mrowiska, szukaj w zimie ogniskaod świętej Anny nie doczeka południa deszcz porannyszczęśliwy, kto na świętą Annę upatrzy sobie pannęświęta Anna, rola jak pannaświęta Anno! uproś wnuka, niech ma każdy, czego szuka
etymologia:
(1.1) łac. Anna < gr. Ἄννα (Anna) < hebr. חנה (chana) → łaska[7], wdzięk[8], pełna łaski[3]; źródłosłów dla pol. Annopol[9]
(1.2) prawdopodobnie od imienia córki austriackiego astronoma Edmunda Weissa
uwagi:
zob. też Anna (ujednoznacznienie) w Wikipedii
zob. też Anna w Wikicytatach
(1.1) W języku polskim imiona Anna i Hanna są odrębne, choć mają to samo pochodzenie[3].
(1.1) por. Hanna; zobacz też: Indeks:Polski - Imiona
(1.2) zobacz też: Indeks:Polski - AstronomiaIndeks:Polski - Indeks terminów astronomicznych
tłumaczenia:
źródła:
  1. publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać Hasło Anna w: Wielki słownik ortograficzny, Wydawnictwo Naukowe PWN.
  2. Poprawna forma dopuszczana przez słowniki: Ann, np. Jerzy Grzenia, Szkolny słownik ortograficzny, Warszawa, Prószyński i S-ka, 2001. ISBN 83-7255-184-7. Analogicznie odmieniane są imiona Joanna czy Marianna (Joann, Mariann), mimo to często popełnianym błędem jest tworzenie formy Anien (ale już nie: Marianien czy Joanien). Zob. Poradnia językowa Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach. Nazwy własne (pisownia i odmiana) - porada dr Katarzyny Wyrwas z Zakładu Językoznawstwa Pragmatycznego Instytut Języka Polskiego UŚ [dostęp: 2012-03-03]
  3. 3,00 3,01 3,02 3,03 3,04 3,05 3,06 3,07 3,08 3,09 3,10 Jan Grzenia, Anna, seria Portrety Imion, Katowice, Wydawnictwo Nomen Omen, 2010.
  4. publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać Porada „zdrobnienia czy zgrubienia?” w: Poradnia Językowa PWN.
  5. publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać Porada „przymiotniki dzierżawcze od imion” w: Poradnia Językowa PWN.
  6. publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać Porada „przymiotniki dzierżawcze” w: Poradnia Językowa PWN.
  7. Hasło Anna w: Władysław Kopaliński, Słownik mitów i tradycji kultury, s. 46-47, Warszawa, Rytm, 2003, ISBN 83-7399-022-4.
  8. Jan Miodek, Słownik ojczyzny polszczyzny, oprac. Monika Zaśko-Zielińska, Tomasz Piekot, wydawnictwo Europa, Wrocław 2002, s. 31.
  9. Maria Malec, Słownik etymologiczny nazw geograficznych Polski, s. 34, Warszawa, Wydawnictwo Naukowe PWN, 2003, ISBN 83-01-13857-2.

Anna (język angielski)[edytuj]

wymowa:
znaczenia:

rzeczownik, nazwa własna

(1.1) (imię żeńskie) Anna
(1.2) astr. Anna
odmiana:
przykłady:
(1.1)
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
związki frazeologiczne:
etymologia:
łac. Anna < gr. Ἄννα < hebr. חנה (chanah)
uwagi:
(1.1) zobacz też: Indeks:Angielski - Imiona
źródła:

Anna (język czeski)[edytuj]

wymowa:
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna

(1.1) (imię żeńskie) Anna
odmiana:
przykłady:
(1.1)
składnia:
kolokacje:
(1.1) paní / slečna Anna • žena jménem Anna • svatá / blahoslavená Anna • jmenovat se Anna • dát jméno Anna • na (sv.) Annu (o dniu)
synonimy:
(1.1) zdrobn. Anička, Anča, Anka, Anuše
antonimy:
hiperonimy:
(1.1) jméno
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz.
zdrobn. Anička f, Anča f, Anka f, Anuše f
przym. Annin
związki frazeologiczne:
przysłowia: Jakub načeše, Anna napečesvatá Anna chladna z ránasvatý Jakub dává kukuřici klasy, svatá Anna vlasysvatý Petr seno seče, svatá Anna buchty peče / svatý Petr trávu seče, svatá Anna buchty peče
etymologia:
(1.1) łac. Anna < gr. Ἄννα < hebr. חנה (chanah) → łaska → ‘pełna łaski
uwagi:
(1.1) zobacz też: Indeks:Czeski - Imiona
źródła:

Anna (język duński)[edytuj]

wymowa:
znaczenia:

rzeczownik, nazwa własna

(1.1) (imię żeńskie) Anna[1]
odmiana:
przykłady:
(1.1) Ifølge Danmarks Statistik er Anna det 5. mest populære pigenavn i Danmark.Według Duńskiego Urzędu Statystycznego Anna jest 5. pod względem popularności imieniem żeńskim w Danii.
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) Anne
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
związki frazeologiczne:
etymologia:
łac. Anna < gr. Ἄννα < hebr. חנה (chanah)
uwagi:
(1.1) zobacz też: Indeks:Duński - Imiona
źródła:

Anna (język estoński)[edytuj]

wymowa:
znaczenia:

rzeczownik, nazwa własna

(1.1) imię żeńskie
odmiana:
przykłady:
(1.1)
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
źródła:
Hasło zaimportowane automatycznie – nie zostało zweryfikowane w papierowych słownikach. Jeśli znasz estoński, kliknij na Edytuj, dokonaj ewentualnych korekt i usuń niniejszy komunikat. Dziękujemy! Listę innych niesprawdzonych haseł w tym języku można znaleźć pod tym linkiem.

Anna (język farerski)[edytuj]

wymowa:
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna

(1.1) imię żeńskie
odmiana:
przykłady:
(1.1)
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
źródła:
Hasło zaimportowane automatycznie – nie zostało zweryfikowane w papierowych słownikach. Jeśli znasz farerski, kliknij na Edytuj, dokonaj ewentualnych korekt i usuń niniejszy komunikat. Dziękujemy! Listę innych niesprawdzonych haseł w tym języku można znaleźć pod tym linkiem.

Anna (język francuski)[edytuj]

wymowa:
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna

(1.1) (imię żeńskie) Anna
odmiana:
przykłady:
(1.1)
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
związki frazeologiczne:
etymologia:
łac. Anna < gr. Ἄννα < hebr. חנה (chanah)
uwagi:
(1.1) zobacz też: Indeks:Francuski - Imiona
źródła:

Anna (język holenderski)[edytuj]

wymowa:
znaczenia:

rzeczownik, nazwa własna

(1.1) imię żeńskie
odmiana:
przykłady:
(1.1)
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
źródła:
Hasło zaimportowane automatycznie – nie zostało zweryfikowane w papierowych słownikach. Jeśli znasz holenderski, kliknij na Edytuj, dokonaj ewentualnych korekt i usuń niniejszy komunikat. Dziękujemy! Listę innych niesprawdzonych haseł w tym języku można znaleźć pod tym linkiem.

Anna (język islandzki)[edytuj]

wymowa:
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna

(1.1) imię żeńskie
odmiana:
przykłady:
(1.1)
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
źródła:
Hasło zaimportowane automatycznie – nie zostało zweryfikowane w papierowych słownikach. Jeśli znasz islandzki, kliknij na Edytuj, dokonaj ewentualnych korekt i usuń niniejszy komunikat. Dziękujemy! Listę innych niesprawdzonych haseł w tym języku można znaleźć pod tym linkiem.

Anna (język kataloński)[edytuj]

wymowa:
or. IPA[ˈan.nə]
occ. IPA[ˈan.na]
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna

(1.1) imię żeńskie Anna
odmiana:
przykłady:
(1.1)
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
źródła:

Anna (język łaciński)[edytuj]

wymowa:
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna

(1.1) (imię żeńskie) Anna
odmiana:
przykłady:
(1.1)
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
związki frazeologiczne:
etymologia:
gr. Ἄννα < hebr. חנה (chanah)
uwagi:
źródła:

Anna (język niemiecki)[edytuj]

wymowa:
lp IPA[ˈana] wymowa ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna

(1.1) (imię żeńskie) Anna
odmiana:
(1.1)
przykłady:
(1.1)
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. Anne f, Anke f, Anja f, Anita f, Antje f
związki frazeologiczne:
etymologia:
łac. Anna < gr. Ἄννα < hebr. חנה (chanah)
uwagi:
(1.1) zobacz też: Indeks:Niemiecki - Imiona żeńskie
źródła:

Anna (język portugalski)[edytuj]

wymowa:
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna

(1.1) imię żeńskie Anna
odmiana:
przykłady:
(1.1)
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
źródła:

Anna (język słowacki)[edytuj]

wymowa:
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna

(1.1) (imię żeńskie) Anna[1]
(1.2) astr. Anna
odmiana:
(1.1)
(1.2) blm
przykłady:
(1.1)
składnia:
kolokacje:
(1.1) Liptovská Annapani / slečna Anna • žena menom Anna • svätá / blahoslavená Anna • volať sa / nosiť meno Anna • dať meno Anna • meniny Anny • na (sv.) Annu (o dniu)
synonimy:
(1.1) zdrobn. Anka, Anuška, Anuľa, Anina, Anica, Anička, Anča
antonimy:
hiperonimy:
(1.1) meno
(1.2) planétka
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz.
zdrobn. Anka f, Anuška f, Anuľa f, Anina f, Anica f, Anička f, Anča f
przym. Annin, Ankin, Aničkin, anenský
związki frazeologiczne:
przysłowia: keď je po svätej Anne, hneď si sedliak klobúk nahneokolo Anny páli ako chlebová pecsvätá Anna chladná zrána
etymologia:
(1.1) łac. Anna < gr. Ἄννα < hebr. חנה (chanah) → łaska → ‘pełna łaski
(1.2) od imienia córki astronoma Edmunda Weissa
uwagi:
(1.1) zobacz też: Indeks:Słowacki - Imiona
źródła:
  1. Hasło Anna w: Ferdinand Buffa, Mikuláš Stano, Poľsko-slovenský a slovensko-poľský slovník, Bratysława, Slovenské pedagogické nakladateľstvo, 1988.

Anna (język szwedzki)[edytuj]

wymowa:
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj wspólny, nazwa własna

(1.1) (imię żeńskie) Anna
odmiana:
przykłady:
(1.1) Anna är svenska.Anna jest Szwedką.
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) Ana, Ane, Ann, Ahne, Anne
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
związki frazeologiczne:
etymologia:
łac. Anna < gr. Ἄννα < hebr. חנה (chanah)
uwagi:
(1.1) zobacz też: Indeks:Szwedzki - Imiona żeńskie
źródła:

Anna (język węgierski)[edytuj]

wymowa:
znaczenia:

rzeczownik, nazwa własna

(1.1) (imię żeńskie) Anna
odmiana:
przykłady:
(1.1)
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
związki frazeologiczne:
etymologia:
łac. Anna < gr. Ἄννα < hebr. חנה (chanah)
uwagi:
(1.1) zobacz też: Indeks:Węgierski - Imiona
źródła:

Anna (język włoski)[edytuj]

wymowa:
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna

(1.1) (imię żeńskie) Anna
odmiana:
przykłady:
(1.1) Anna e Marco stanno da me.Anna i Marek mieszkają u mnie.
(1.1) La figlia di Maria si chiama Anna.Córka Marii nazywa się Anna.
(1.1) Il marito di Anna suona il violino.Mąż Anny gra na skrzypcach.
(1.1) Anna persuade tutti i fumatori a smettere di fumare.Anna przekonuje wszystkich palaczy, aby rzucili palenie.
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
związki frazeologiczne:
etymologia:
łac. Anna < gr. Ἄννα < hebr. חנה (chanah)
uwagi:
(1.1) zobacz też: Indeks:Włoski - Imiona
źródła: