biernik

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

biernik (język polski)[edytuj]

wymowa:
wymowa ?/i, IPA[ˈbʲjɛrʲɲik], AS[bʹi ̯erʹńik], zjawiska fonetyczne: zmięk. i → j  
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) gram.  czwarty przypadek deklinacji, odpowiada na pytania: kogo? co?; zob.  też biernik w Wikipedii
odmiana:
(1.1)
przykłady:
(1.1) W tym zdaniu żaden wyraz nie jest w bierniku.
składnia:
(1.1) biernik + D. 
kolokacje:
synonimy:
(1.1) akuzatyw
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz.  bierność
przym.  bierny, biernikowy
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
zobacz też: Aneks:Język polski - deklinacja
tłumaczenia:
źródła: