polski

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacja, szukaj
Podobna pisownia Podobna pisownia: pólski

polski (język polski)[edytuj]

Język polski należy do gru­py języków zachodniosło­wiańskich, stanowiących część rodziny języków indo­europejskich. Ocenia się, że jest on językiem ojczystym około 44 milionów ludzi na świecie – mieszkańców Pol­ski oraz Polaków zamiesz­kałych za granicą.
polski (2.1)
wymowa:
wymowa ?/i, IPA[ˈpɔlsʲci], AS[polsʹḱi], zjawiska fonetyczne: zmięk.
znaczenia:

przymiotnik

(1.1) odnoszący się do Polski lub Polaków
(1.2) st.pol. polny[1]

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(2.1) zachodniosłowiański język używany przez Polaków; zob. też język polski w Wikipedii
(2.2) pot. szkoln. uczn. przedmiot szkolny język polski; zob. język polski
(2.3) pot. szkoln. uczn. godzina lekcyjna zajęć z języka polskiego; zob. język polski
odmiana:
(1.1)
(2.1-2) blm
(2.3)
przykłady:
(1.1) Uroki polskiego krajobrazu: wysokie góry o nagich szczytach i łagodne wzgórza porośnięte lasami, malownicze wyżyny, rozległe równiny i szerokie doliny, duże i małe jeziora, nadmorskie plaże zasypane złocistym piaskiem opiewane przez poetówto ślady owych długotrwałych procesów geologicznych[2].
(1.1) Polscy piłkarze po raz kolejny wygrali z Anglią.
(2.1) W Polsce mówi się po polsku.
(2.3) Dziś miałam dwa polskie, jedną matmę i angielski.
składnia:
kolokacje:
(1.1) narodowość polska • obywatelstwo polskie • wpływy polskie
(2.1) mówić / mawiać / rozmawiać / gadać / dogadywać / dukać / pisać / pisywać / czytać po polsku
synonimy:
(1.1) st.pol. lacki
(2.1) polszczyzna
(2.2) język polski, polak
antonimy:
hiperonimy:
(2.1) zachodniosłowiański
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. Polska f, polskość f, Polak m, Polka f, polaczek m, Polaczek m, polak mrz/mzw
czas. spolszczać
przym. ogólnopolski, staropolski, polskawy
związki frazeologiczne:
słoń a sprawa polskatłumaczyć z polskiego na naszeprzysłowie polski most, niemiecki post, włoskie nabożeństwo, to wszystko błazeństwo
etymologia:
uwagi:
wyraz pisany wielką literą jest również dopełniaczem słowa „Polska”. Zob. też: polonizm.
tłumaczenia:
źródła:
  1. Zenon Klemensiewicz, Historia języka polskiego, PWN, Warszawa 2002, s. 131.
  2. Róża Krzywobłocka-Laurow, Droższe od złota, s. 8, Warszawa, 1974.