Hanna

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacja, szukaj
Podobna pisownia Podobna pisownia: Hanahanahåna

Hanna (język polski)[edytuj]

wymowa:
wymowa ?/i, IPA[ˈxãnːa], ASã•na], zjawiska fonetyczne: nazal.gemin.
podział przy przenoszeniu wyrazu: Han•na
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna

(1.1) imię żeńskie; zob. też Hanna (imię) w Wikipedii
odmiana:
(1.1)
przykłady:
(1.1) Mam na imię Hanna i jestem pielęgniarką z zamiłowania
(1.1) Hanna Banaszak jest polską wokalistką jazzową i piosenkarką o zmysłowym, pełnym seksapilu głosie.
(1.1) Anny i Hanny dzień swej patronki, czyli imieniny, obchodzą 26 lipca, a także 9 czerwca.
składnia:
kolokacje:
(1.1) pani Hanna • siostra / kuzynka / ciocia / babcia Hanna • kobieta imieniem (o imieniu) Hanna • mieć na imię / nosić imię / używać imienia Hanna • dać na imię / nadać imię / ochrzcić imieniem Hanna • otrzymać / dostać / przybrać imię Hanna • dzień imienin / imieniny Hanny
synonimy:
(1.1) war. Anna[1]; zdrobn. Hania, Hanka[2][3], Hańka[1], Haneczka, Hanusia, Hanunia, Hanuszka[1], Hanusza[1], Hannusza[1], Hanulka[1], Hanula[1], Hannula[1], Hanuchna[1], Hansza[1], Hanszka[1], Hanczka[1]
antonimy:
hiperonimy:
(1.1) imię
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz.
zdrobn. Hania f, Hanka f, Hańka f, Haneczka f, Hanusia f, Hanunia f, Hanuszka f, Hanusza f, Hannusza f, Hanulka f, Hanula f, Hannula f, Hanuchna f, Hansza f, Hanszka f, Hanczka f
przym. Hanin, Hanczyn, Hanusin, hański
zob. Anna
związki frazeologiczne:
przysłowia: święta Hanna, to już jesienna panna
etymologia:
(1.1) pol. Anna (wariant fonetyczny)[4] < łac. Anna < gr. Ἄννα < hebr. חנה (chanah) → łaska[5], wdzięk[6]
uwagi:
zob. też Hanna w Wikipedii
(1.1) W języku polskim imiona Hanna i Anna są odrębne, choć mają to samo pochodzenie[7].
(1.1) zobacz też: Indeks:Polski - Imiona
tłumaczenia:
źródła:
  1. 1,00 1,01 1,02 1,03 1,04 1,05 1,06 1,07 1,08 1,09 1,10 1,11 Jan Grzenia, Anna, seria Portrety Imion, Katowice, Wydawnictwo Nomen Omen, 2010.
  2. Hanka w: Rada Języka Polskiego.
  3. publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać Porada „zdrobnienia czy zgrubienia?” w: Poradnia Językowa PWN.
  4. Jan Miodek, Słownik ojczyzny polszczyzny, oprac. Monika Zaśko-Zielińska, Tomasz Piekot, wydawnictwo Europa, Wrocław 2002, s. 237.
  5. Hasło Anna w: Władysław Kopaliński, Słownik mitów i tradycji kultury, s. 46-47, Warszawa, Rytm, 2003, ISBN 83-7399-022-4.
  6. Jan Miodek, Słownik ojczyzny polszczyzny, oprac. Monika Zaśko-Zielińska, Tomasz Piekot, wydawnictwo Europa, Wrocław 2002, s. 31.
  7. Jan Grzenia, Anna, seria Portrety Imion, Katowice, Wydawnictwo Nomen Omen, 2010.

Hanna (język farerski)[edytuj]

wymowa:
znaczenia:

rzeczownik, nazwa własna

(1.1) Hanna (imię żeńskie)
odmiana:
przykłady:
(1.1)
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
źródła:

Hanna (język szwedzki)[edytuj]

wymowa:
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj wspólny, nazwa własna

(1.1) Hanna (imię żeńskie)
odmiana:
przykłady:
(1.1)
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) Hannah
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
(1.1) zobacz też: Indeks:Szwedzki - Imiona żeńskie
źródła: