słabość

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

słabość (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[ˈswabɔɕʨ̑], AS[su̯abość]
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) odczucie osłabienia, braku sił fizycznych lub psychicznych
(1.2) skłonność ku czemuś
(1.3) wybijająca się niedoskonałość, słaba strona
(1.4) brak odporności na zniszczenie
odmiana:
(1.1) blm ,
(1.2-3)
przykłady:
(1.3) Jego słabością jest łatwe wpadanie w gniew.
(1.3) Kolarz na wyścigu toczy walkę nie tylko z rywalami, ale też z bólem i własnymi słabościami.
(1.3) Pantoflarz to jedno z określeń, których my faceci delikatnie mówiąc nie lubimy. Kojarzy się nam ze słabością, uległością, brakiem własnego zdania i indywidualności.[1]
składnia:
(1.2) słabość do + D. 
kolokacje:
(1.3) słabość charakteru
synonimy:
(1.1) bezsilność, niemoc, osłabienie, omdlenie
(1.2) pociąg
(1.3) słaba strona, wada, pięta Achillesa
(1.4) wrażliwość, podatność
antonimy:
(1.1, 1.3-4) siła
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
przym.  słaby, słabowity
przysł.  słabo
rzecz.  słabizna f , słabeusz m , słabeuszka f 
czas.  nasłabieć, słabnąć ndk. , osłabnąć dk. , osłabiać ndk. , osłabić dk. , zasłabnąć dk. 
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. Mężczyzna pantoflarzem zwany