walczyć
Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
[edytuj] walczyć (język polski)
wymowa: IPA: [ˈvalʧɨʨ]
znaczenia:
czasownik nieprzechodni
- (1.1) toczyć walkę, uczestniczyć w walce
odmiana: (1.1) koniugacja VIb; aspekt dokonany wywalczyć, zwalczyć przykłady:
składnia:
kolokacje:
synonimy: (1.1) toczyć walkę, przest. wojować
antonimy: (1.1) poddawać się
wyrazy pokrewne: rzecz. walka; przym. waleczny
związki frazeologiczne: walczyć z wiatrakami, walczyć o swoje, walczyć ze sobą, walczyć z kimś na udeptanej ziemi, walczyć ze śmiercią
etymologia: od rzecz. walka
uwagi: tłumaczenia:
- angielski: (1.1) fight
- arabski: (1.1) يقاوم
- boloński: (1.1) lutèr
- dolnołużycki: (1.1) wójowaś
- duński: (1.1) kæmpe
- esperanto:(1.1) batali
- fiński:(1.1) taistella
- francuski: (1.1) lutter
- grecki: (1.1) παλεύω
- hiszpański: (1.1) luchar, combatir, pelear, pugnar
- interlingua: (1.1) battaliar, contender, guerrear, propugnar, pugnar
- islandzki: (1.1) berjast
- łaciński: (1.1) bellare
- niemiecki: (1.1) kämpfen
- portugalski: (1.1) lutar
- rosyjski: (1.1) бороться, воевать
- slovio: (1.1) bitvat (битват), borit (борит)
- włoski: (1.1) lottare, combattere, battagliare
