bój
Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
bój (język polski) [edytuj]
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
- (1.1) starcie zbrojne walczących stron
- (1.2) zacięty spór, gwałtowne starcie
- (1.3) sport. jedno podejście do sztangi wykonywane w podnoszeniu ciężarów (rwaniu albo podrzucie)
czasownik, forma pochodna
- odmiana:
-
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik bój boje dopełniacz boju bojów celownik bojowi bojom biernik bój boje narzędnik bojem bojami miejscownik boju bojach wołacz boju boje
- przykłady:
- (1.1) Myśl nowa blaski promiennymi • Dziś wiedzie nas na bój, na trud[1].
- (1.3) Zawodnik nie zaliczył tego boju.
- (2.1) Nie bój się, jestem przy tobie[2].
- składnia:
- kolokacje:
- (1.1) zażarty / krwawy bój • stanąć do boju • plac boju • bój na śmierć i życie • rwać się do boju
- antonimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. bójka f, pobojowisko n, bojownik m, bojowniczka f, bojówki, bojowość f, bojowiec m, bojówka f, bojówkarz m, bojówkarka f
- przym. bojowy, bojówkarski, bojówkowy
- przysł. bojowo
- związki frazeologiczne:
- boje homeryckie
- etymologia:
- uwagi:
- tłumaczenia:
- źródła:
- ↑ Międzynarodówka
- ↑ H. Sienkiewicz: W pustyni i w puszczy
