owoc

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacja, szukaj

owoc (język polski)[edytuj]

owoce (1.1)
owoce (1.3)
wymowa:
wymowa ?/i, IPA[ˈɔvɔʦ̑], AS[ovoc]
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) bot. organ rozrodczy roślin, powstający z zalążni, zawierający nasiona; zob. też owoc w Wikipedii
(1.2) przen. skutek pewnych działań
(1.3) kulin. mięsiste i słodkie owoce (1.1) lub owocostany różnych roślin, które można spożywać na surowo
odmiana:
(1.1-3)
przykłady:
(1.1) Owocem dyni jest nibyjagoda o zróżnicowanym kształcie i wielkości.
(1.2) Owocem naszej ciężkiej pracy nie zawsze sukcesy.
(1.3) W jego diecie musi być więcej owoców i warzyw.
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.2) rezultat, skutek, plon
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
(1.1) jagoda, jagoda pozorna, mieszek, łuszczyna, niełupka, orzech, owoc jabłkowaty, owocostan, pestkowiec, rozłupnia, skrzydlak, strąk, torebka, ziarniak
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. owocnik m, owocnia f, owocówka f, owocowanie n, zaowocowanie n, owocowość f, owocność f
zdrobn. owocek m
czas. owocować ndk., zaowocować dk.
przym. owocny, owocowy
przysł. owocowo, owocnie
związki frazeologiczne:
owoc rzekomyzakazany owocowoc miłościzakazany owoc najlepiej smakujecierpliwość jest gorzka, ale jej owoce są słodkiejaki szczep, taki owocowoców ocenia się dobroć drzewapoznacie ich po owocachowoce morzadeszcze częste w kwietniu wróżą, że owoców będzie dużojeśli śnieg, gdy Bóg się rodzi, owoc bardzo się obrodzi
etymologia:
(1.1-2) od (1.3)
(1.3) od XIV wieku; ogólnosłowiańskie (por. czes. ovoce, chorw. voće) < prasł. *ovoktь → owoc, płód < *ouog-tī < praindoeur. *aueg- / *uog- / *aug- → mnożyć, powiększać, wzrastać, pierwotnie: wzrost, przyrost[1]
uwagi:
zob. też owoc w Wikicytatach
tłumaczenia:
źródła:
  1. hasło owoc w: Izabela Malmor, Słownik etymologiczny języka polskiego, s. 307, Warszawa-Bielsko-Biała, Wydawnictwo Szkolne PWN ParkEdukacja, 2009, ISBN 978-83-262-0146-2.