kita

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacja, szukaj
Podobna pisownia Podobna pisownia: kiittääKita

kita (język polski)[edytuj]

wiewiórka z rudą kitą (1.1)
kita (1.3)
wymowa:
IPA[ˈcita], AS[ḱita], zjawiska fonetyczne: zmięk. wymowa ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) puszysty ogon zwierzęcia
(1.2) pęk piór lub włosia, używany jako ozdoba nakrycia głowy albo końskiej uprzęży
(1.3) kwiatostan niektórych roślin tworzący wiechę
odmiana:
(1.1-3)
przykłady:
(1.1) Orzechów nie gryzła wcale, tylko kitę kosmatą jak piórupusz podniósłszy, siedziała podobna do figurki, w symbol zadumania odlanej z miedzi[1].
(1.2) […] nad czołem konia kita z strusich piór […][2]
(1.3) Mraczewski już stał przy pannie Izabeli, zarumieniony jak wiśnia, pachnący jak kadzielnica, z pochyloną głową, jak kita wodnej trzciny[3].
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. zdrobn. kitka f
związki frazeologiczne:
odwalić kitę
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. E. Orzeszkowa: Co mówił stary klon?
  2. J. Kitowicz: Opis obyczajów za panowania Augusta III
  3. B. Prus: Lalka