kita

kita (język polski)

wiewiórka z rudą kitą (1.1)

kita (1.3)

wymowa:

IPA: [ˈcita], AS: [ḱita], zjawiska fonetyczne: zmięk. zmiękczenie 

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) puszysty ogon zwierzęcia

(1.2) pęk piór lub włosia, używany jako ozdoba nakrycia głowy albo końskiej uprzęży

(1.3) kwiatostan niektórych roślin tworzący wiechę

odmiana:

(1.1-3)

 

przypadek	liczba pojedyncza	liczba mnoga
mianownik	kita	kity
dopełniacz	kity	kit
celownik	kicie	kitom
biernik	kitę	kity
narzędnik	kitą	kitami
miejscownik	kicie	kitach
wołacz	kito	kity

przykłady:

(1.1) Orzechów nie gryzła wcale, tylko kitę kosmatą jak piórupusz podniósłszy, siedziała podobna do figurki, w symbol zadumania odlanej z miedzi.

(1.2) […] nad czołem konia kita z strusich piór […]

(1.3) Mraczewski już stał przy pannie Izabeli, zarumieniony jak wiśnia, pachnący jak kadzielnica, z pochyloną głową, jak kita wodnej trzciny.

składnia:

kolokacje:

synonimy:

antonimy:

wyrazy pokrewne:

rzecz. rzeczownik zdrobn. zdrobniale kitka f rodzaj żeński

związki frazeologiczne:

odwalić kitę

etymologia:

uwagi:

tłumaczenia:

• angielski: (1.1) brush; (1.2) crest

źródła: