korzeń
Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
[edytuj] korzeń (język polski)
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
- (1.1) bot. organ roślin naczyniowych umiejscowiony zwykle w podłożu (glebie), utrzymujący roślinę w jednym miejscu i pobierający dla niej wodę i składniki mineralne; zob. też korzeń w Wikipedii
- (1.2) anat. element organu tkwiący wewnątrz innej części ciała
- (1.3) roślina, która zawiera olejki eteryczne, używana jako przyprawa[1]
- (1.4) przen. lm podstawy, początek, pochodzenie
- odmiana:
- (1.1-3)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik korzeń korzenie dopełniacz korzenia korzeni celownik korzeniowi korzeniom biernik korzeń korzenie narzędnik korzeniem korzeniami miejscownik korzeniu korzeniach wołacz korzeniu korzenie - (1.4) blp;
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik korzeń korzenie dopełniacz korzenia korzeni celownik korzeniowi korzeniom biernik korzeń korzenie narzędnik korzeniem korzeniami miejscownik korzeniu korzeniach wołacz korzeniu korzenie
- przykłady:
- (1.1) Wczorajsza wichura wyrywała drzewa z korzeniami.
- (1.2) Za wzrost włosa odpowiedzialny jest jego korzeń.
- składnia:
- kolokacje:
- (1.1) korzeń główny / boczny / palowy / powietrzny / spichrzowy / wrzecionowaty • system korzeni • wypuszczać korzenie • wyrywać z korzeniami
- (1.2) korzeń nerwu / zęba / włosa
- (1.3) wonne korzenie • dodać korzeni
- (1.4) powrót do korzeni • wracać do korzeni • mieć gdzieś swoje korzenie
- synonimy:
- antonimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. korzeniówka f, ukorzeniacz m
- czas. ukorzenić, zakorzenić, wykorzenić
- przym. korzeniowy, korzenny
- przysł. korzeniowo
- związki frazeologiczne:
- zapuszczać korzenie
- etymologia:
- uwagi:
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) root; (1.2) root; (1.3) roots
- arabski: (1.1) جذر, عرق, شرش m; (1.4) باطن ,عرق
- chorwacki: (1.1) korijen m; (1.2) korijen m
- duński: (1.1) rod w
- esperanto: (1.1) radiko; (1.3) radiko
- fenicki: (1.1) 𐤔𐤓𐤔
- francuski: (1.1) racine f
- hiszpański: (1.1) raíz f
- holenderski: (1.1) wortel m
- islandzki: (1.1) rót f
- jidysz: (1.1) וואָרצל m (worcl)
- kazachski: (1.1) тамыр
- niemiecki: (1) Wurzel f
- norweski (bokmål): (1.1) rot m/f
- nowogrecki: (1.1) ρίζα f; (1.2) ρίζα f; (1.4) ρίζα f
- rosyjski: (1.1) корень m
- tetum: (1.1) abut
- źródła:
