korzeń

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika

zobacz też: korzenie

[edytuj] korzeń (język polski)

korzenie (1.1)


wymowa: IPA: [ˈkɔʒɛɲ]
znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męski

(1.1) bot.  organ roślin naczyniowych umiejscowiony zwykle w podłożu (glebie), utrzymujący roślinę w jednym miejscu i pobierający dla niej wodę i składniki mineralne; zob.  też korzeń w Wikipedii
(1.2) anat.  element organu tkwiący wewnątrz innej części ciała
(1.3) lm  podstawy, początek, pochodzenie

odmiana: (1.1-2) lp  korze|ń, ~nia, ~niowi, ~ń, ~niem, ~niu, ~niu; lm  ~nie, ~ni, ~niom, ~nie, ~niami, ~niach, ~nie przykłady:

(1.1) Wczorajsza wichura wyrywała drzewa z korzeniami.
(1.2) Za wzrost włosa odpowiedzialny jest jego korzeń.

składnia:
kolokacje: (1.1) ~ główny/boczny/palowy/powietrzny/spichrzowy/wrzecionowaty; system korzeni; wypuszczać korzenie; wyrywać z korzeniami; (1.2) ~ nerwu/zęba/włosa; (1.3) powrót do korzeni/wracać do korzeni
synonimy:
antonimy:
wyrazy pokrewne: zdrobn.  korzonek; przym.  korzenny
związki frazeologiczne: zapuszczać korzenie
etymologia:
uwagi: tłumaczenia:

Źródło „http://pl.wiktionary.org/wiki/korze%C5%84”