charakterystyczny
Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
[edytuj] charakterystyczny (język polski)
- znaczenia:
przymiotnik
- (1.1) typowy, właściwy dla pewnej osoby, rzeczy lub pewnego zjawiska
- (1.2) wyróżniający się spośród grupy podobnych osób lub przedmiotów
- odmiana:
- (1.1-2)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga m.-os./mzw mrz f n m.-os. nm.-os. mianownik charakterystyczny charakterystyczna charakterystyczne charakterystyczni charakterystyczne dopełniacz charakterystycznego charakterystycznej charakterystycznego charakterystycznych celownik charakterystycznemu charakterystycznej charakterystycznemu charakterystycznym biernik charakterystycznego charakterystyczny charakterystyczną charakterystyczne charakterystycznych charakterystyczne narzędnik charakterystycznym charakterystyczną charakterystycznym charakterystycznymi miejscownik charakterystycznym charakterystycznej charakterystycznym charakterystycznych wołacz charakterystyczny charakterystyczna charakterystyczne charakterystyczni charakterystyczne
- przykłady:
- (1.1) Takie zachowanie jest charakterystyczne dla ludzi z autyzmem.
- (1.2) W mieście znajdują się najbardziej charakterystyczne zabytki związane z kulturą starożytną.
- (1.2) Po wejściu do pokoju był wyczuwalny charakterystyczny ostry zapach.
- składnia:
- synonimy:
- (1.2) szczególny, wyjątkowy, znamienny
- antonimy:
- (1.2) przeciętny, zwykły, zwyczajny
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. charakter m, charakterystyka f, charakterystyczność f
- przysł. charakterystycznie
- czas. charakteryzować
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- uwagi:
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) typical; (1.2) specific
- arabski: (1.1) مميز
- bułgarski: (1.2) характерен
- duński: (1.1) karakteristisk
- hawajski: (1.1) welo
- hiszpański: (1.1) característico, particular, típico; (1.2) característico, singular
- niemiecki: (1.1) charakteristisch
- portugalski: (1.1) característico
- szwedzki: (1.1) karakteristisk, karaktäristisk, typisk; (1.2) karakteristisk, karaktäristisk, kännetecknande, typisk, betecknande
- włoski: (1.1) distintivo, distinguibile
- źródła:
