ofiara

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacja, szukaj

ofiara (język polski)[edytuj]

ofiara (1.1) wypadku
myśliwy i ofiara (1.2)
ofiara (1.5)
ofiara (1.5)
wymowa:
IPA[ɔˈfʲjara], AS[ofʹi ̯ara], zjawiska fonetyczne: zmięk.i → j 
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) osoba, która ucierpiała wskutek wypadku
(1.2) osoba lub zwierzę, która została napadnięta, zaatakowana przez kogoś
(1.3) poświęcenie czegoś dla kogoś lub czegoś, wyrzeczenie się czegoś
(1.4) datek, podarowanie jakiejś kwoty (najczęściej na cele dobroczynne)
(1.5) rel. dar składany bogom lub duchom przez grupę ludzi
(1.6) pot., przen. człowiek, który nie umie sobie radzić, jest niezdarny
odmiana:
(1.1-6)
przykłady:
(1.1)
składnia:
kolokacje:
(1.1) ofiara wojny / wypadku
synonimy:
(1.3) jałmużna
(1.6) niedołęga, niezdara, oferma
antonimy:
(1.2) napastnik, agresor
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. ofiarowanie n, ofiarowywanie n, ofiarność f
czas. ofiarować dk., ofiarowywać ndk., zaoferować dk.
przym. ofiarny
związki frazeologiczne:
ofiara losu
etymologia:
czes. ofěra < niem. Opfer < łac. offero, offertorium[1]
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. Zenon Klemensiewicz, Historia języka polskiego, PWN, Warszawa 2002, s. 23.