ofiara

ofiara (język polski)

ofiara (1.1) wypadku

myśliwy i ofiara (1.2)

ofiara (1.5)

wymowa:

IPA: [ɔˈfʲjara], AS: [ofʹi ̯ara], zjawiska fonetyczne: zmięk. zmiękczenie • i → j  i czytane jako /j/ 

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) osoba, która ucierpiała wskutek wypadku

(1.2) osoba lub zwierzę, która została napadnięta, zaatakowania przez kogoś

(1.3) poświęcenie czegoś dla kogoś lub czegoś, wyrzeczenie się czegoś

(1.4) datek, podarowanie jakiejś kwoty (najczęściej na cele dobroczynne)

(1.5) rel. religia dar składany bogom lub duchom przez grupę ludzi

(1.6) pot. potocznie, przen. przenośnie człowiek, który nie umie sobie radzić, jest niezdarny

odmiana:

(1.1-6)

 

przypadek	liczba pojedyncza	liczba mnoga
mianownik	ofiara	ofiary
dopełniacz	ofiary	ofiar
celownik	ofierze	ofiarom
biernik	ofiarę	ofiary
narzędnik	ofiarą	ofiarami
miejscownik	ofierze	ofiarach
wołacz	ofiaro	ofiary

przykłady:

(1.1)

składnia:

kolokacje:

(1.1) ofiara wojny, wypadku

synonimy:

(1.3) jałmużna

(1.6) niedołęga, niezdara, oferma

antonimy:

(1.2) napastnik, agresor

wyrazy pokrewne:

rzecz. rzeczownik ofiarowanie n rodzaj nijaki, ofiarowywanie n rodzaj nijaki, ofiarność f rodzaj żeński

czas. czasownik ofiarować, ofiarowywać, zaoferować

przym. przymiotnik ofiarny

związki frazeologiczne:

ofiara losu

etymologia:

uwagi:

tłumaczenia:

• angielski: (1.1-2) victim
• arabski: (1.1-2) فريسة ,قتيل ,مصاب f rodzaj żeński, ضحية f rodzaj żeński; (1.5) قربان
• czeski: (1.1-2) oběť f rodzaj żeński
• fenicki: (1.5) 𐤆𐤁𐤇
• hiszpański: (1.1-2) víctima f rodzaj żeński; (1.3) sacrificio m rodzaj męski; (1.4) donativo m rodzaj męski, ofrenda f rodzaj żeński; (1.5) sacrificio m rodzaj męski, ofrenda f rodzaj żeński, oblación f rodzaj żeński; (1.6) inútil m rodzaj męski, torpe m rodzaj męski, lerdo m rodzaj męski
• łaciński: anathema
• rosyjski: (1.1-5) же́ртва f rodzaj żeński
• sanskryt: (1.5) हव
• slovio: (1.1) zxertva/жертва
• szwedzki: (1.1-3) offer n rodzaj nijaki
• włoski: (1.1-2) vittima; (1.4) offerta

źródła: