umieć

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika

[edytuj] umieć (język polski)

wymowa: IPA: [ˈumʲeʨ]
znaczenia:
czasownik przechodni (modalny)

(1.1) potrafić coś zrobić; wiedzieć, jak coś zrobić

odmiana: (1.1) umi|eć, koniugacja II; aspekt dokonany nie tworzy (użyj: nauczyć się) przykłady:

(1.1) Nie umiem pisać lewą ręką. Umiem naprawić pralkę.

składnia: (1.1) umieć +B. biernik, nie umieć +D. dopełniacz (zwykle: umieć +bezokolicznik)
kolokacje: (1.1) umieć pływać/czytać/naprawić/..., umieć coś na pamięć
synonimy: (1.1) potrafić, być w stanie, wiedzieć, znać
antonimy:
wyrazy pokrewne: (1.1) rzecz. rzeczownik umiejętność; przym. przymiotnik umiejętny
związki frazeologiczne: czego Jaś się nie nauczy, tego Jan nie będzie umiał
etymologia:
uwagi: tłumaczenia:

• abchaski: (1.1) ады'рра
• angielski: (1.1) can, be able
• białoruski: (1.1) умець
• bułgarski: (1.1) зная, знам
• dolnołużycki: (1.1) wuměś
• duński: (1.1) kunne
• francuski: (1.1) savoir, connaître
• hiszpański: (1.1) saber
• niemiecki: (1.1) können
• norweski (bokmål): (1.1) kunne
• rosyjski: (1.1) уметь