cel

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika

[edytuj] cel (język polski)


wymowa: IPA: [ʦɛl]
znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męski

(1.1) to, co chce się zniszczyć lub trafić za pomocą broni
(1.2) to, do czego się dąży, co chce się osiągnąć (także przenośnie)
(1.3) daw.  rzem.  najlepsza wykrojona część skóry przeznaczona do zszycia z innymi kawałkami

odmiana: (1) lp  cel, ~u, ~owi, ~, ~em, ~u, ~u; lm  ~e, ~ów, ~om, ~e, ~ami, ~ach, ~e przykłady:

(1.1) Sierżant przyjął meldunek, że wszystkie cele zostały zniszczone.
(1.2) Jaki jest cel waszej podróży?
(1.2) Celem każdego studenta jest obrona dyplomu.

składnia:
kolokacje: (1.1) trafiać do celu/w cel, chybiać celu; obrać coś za cel, wziąć coś na cel = wycelować w coś; mierzyć do celu; cel cywilny/wojskowy; ruchomy cel; (1.2) osiągać cel; docierać do celu; stawiać sobie (coś za) cel; cel podróży/życia/badań/...; chodzić/włóczyć się/błąkać się/... bez celu; okolicznik celu; szczytny/wzniosły cel
synonimy:
antonimy:
wyrazy pokrewne: (1.1) przyim.  celem; czas.  celować/wcelować; przym.  celowniczy, celowy; rzecz.  celownik
związki frazeologiczne: (1.2) w celu; mieć w życiu jakiś cel, przeznaczyć coś na jakiś cel, cel uświęca środki
etymologia: starop.  cyl, starocz.  cil, ze śwn.  zīl[1]; por.  Ziel niem. , por.  Zelos gr. 
uwagi: (1.1) zobacz też: cela; (1.1-2) D lm „celów”, nie „celi«!; (1.3) bardzo oficjalny zwrot tłumaczenia:

źródła:

  1. Słownik zapożyczeń niemieckich w polszczyźnie, red. Marek Łaziński, s. 44, Warszawa, Wydawnictwo Naukowe PWN, 2008. ISBN 978-83-01-15588-9.

[edytuj] cel (esperanto)


znaczenia:
morfem

(1.1) celować, cel

przykłady:

(1.1)

składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
wyrazy pochodne: czas.  celi; rzecz.  celo, celado, celilo, celgrajno; przym.  laŭcela, sencela; przysł.  cele
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi: