bóg

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika

zobacz też: bog, bøg, bög, Bóg

[edytuj] bóg (język polski)


wymowa: IPA: [buk] posłuchaj lm  IPA: [bɔˈgɔvʲɛ] posłuchaj
znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męski

(1.1) rel.  nieśmiertelna istota potężniejsza od człowieka, mająca wpływ na jego los, zwykle także pogodę, zjawiska wywoływane przez Ziemię (wulkany, trzęsienia ziemi itp.); zob.  też bóg w Wikipedii
(1.2) figurka lub obraz przedstawiające boga (1.1) lub nim będące

odmiana: (1.1-2) lp  bóg, boga, bogowi, boga, bogiem, bogu, boże; lm  bogowie, bogów, bogom, bogów, bogami, bogach, bogowie
przykłady:

(1.1) W mitologii greckiej bogowie mieli po kilka żon.
(1.2) Ale stałeś się przez twoje postępowanie gorszym od wszystkich twoich przodków, bo ośmieliłeś się uczynić sobie innych bogów - posągi ulane z metalu, aby Mnie tym drażnić, a Mną wzgardziłeś. (1Kr 14:9, BT)

składnia:
kolokacje: (1.1) bóg ognia/pioruna/burzy/morza/...; (1) oddawać cześć bogu/bogom
synonimy: (1.2) bóstwo, bałwan, idol
antonimy:
wyrazy pokrewne: (1.1) rzecz.  bożek, bóstwo, forma żeńska bogini, przym.  boski
związki frazeologiczne:
etymologia: staroindyjski bhágas → darczyńca, pan, epitet Sawitara zob.  też Sawitar w Wikipedii
uwagi: wielką literą, gdy chodzi o konkretnego boga; w wypadku ogólnego określenia, dozwolone jest pisanie od małej litery
tłumaczenia:

Źródło: „http://pl.wiktionary.org/wiki/b%C3%B3g”