gleba

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika

[edytuj] gleba (język polski)

wymowa: IPA: [ˈglɛba]
znaczenia:
rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) powierzchniowa warstwa litosfery wzbogacona w substancje organiczne wskutek procesów glebotwórczych; zob. zobacz też gleba w Wikipedii

(1.2) slang młodzieżowy twarde podłoże, ziemia.

odmiana: (1.1) lp liczba pojedyncza gleb|a, ~y, ~ie, ~ę, ~ą, ~ie, ~o; lm liczba mnoga ~y, ~, ~om, ~y, ~ami, ~ach, ~y; (1.2) lp liczba pojedyncza gleb|a, ~y, ~ie, ~ę, ~ą, ~ie, ~o; blm bez liczby mnogiej
przykłady:

(1.1) W górach gleby są kiepskie.

(1.2) ...no i zaliczyłem glebę. → No i upadłem na ziemię.

składnia:
kolokacje: (1.1) żyzna gleba, gleba płowa, gleba bielicowa (1.2) zaliczyć glebę
synonimy: (1.1) ziemia, grunt, podłoże, rola
antonimy:
wyrazy pokrewne: przym. przymiotnik glebowy; rzecz. rzeczownik gleboznawstwo; czas. czasownik przyglebić, glebnąć
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:

• angielski: (1.1) soil
• białoruski: (1.1) глеба f rodzaj żeński
• duński: (1.1) jord w rodzaj wspólny
• francuski: (1.1) glèbe f rodzaj żeński, sol m rodzaj męski
• hiszpański: (1.1) suelo
• islandzki: (1.1) jörð f rodzaj żeński
• łaciński: (1.1) terra f rodzaj żeński
• niemiecki: (1.1) Boden f rodzaj żeński
• portugalski: (1.1) solo m rodzaj męski
• rosyjski: (1.1) почва f rodzaj żeński, земля f rodzaj żeński
• włoski: (1.1) suolo