szyfr
Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
[edytuj] szyfr (język polski)
wymowa: IPA: [ʃɨfr̥], AS: [šyfr̦], zjawiska fonetyczne: wygł.
znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męski
- (1.1) kod znaków, znany tylko niektórym osobom, umożliwiający im komunikację i zabezpieczający przekazywane informacje przed poznaniem przez inne osoby
- (1.2) kod, zazwyczaj ciąg cyfr, umożliwiający otwarcie niektórych zamków lub uruchomienie niektórych urządzeń
- (1.3) pot. niezrozumiały tekst, niewyraźne pismo
odmiana: (1) lp szyfr, ~u, ~owi, ~, ~em, ~ze, ~ze; lm ~y, ~ów, ~om, ~y, ~ami, ~ach, ~y przykłady:
- (1.1) Niestety, nie mogliśmy odczytać tej wiadomości, bo spaliła nam się książka z szyfrem.
- (1.2) Złodziej znał szyfr do sejfu i ukradł ważne dokumenty.
- (1.3) Nie mogę odczytać tego twojego szyfru!
składnia: (1.2) szyfr do +D
kolokacje: (1.1) klucz do szyfru → sposób odkodowania zaszyfrowanego tekstu; złamać szyfr → odkodować cudzy szyfr; używać szyfru; pisać/mówić/... szyfrem; (1.2) szyfr do sejfu/drzwi/...
synonimy: (1.1-2) kod; (1.3) bazgroły
antonimy:
wyrazy pokrewne: (1.1) czas. szyfrować, zaszyfrować; rzecz. szyfrant, szyfrator, szyfrogram; przym. szyfrowy
związki frazeologiczne:
etymologia: (1.1) franc. chiffre → „cyfra” (pierwsze szyfry opierały się na ciągach liczb)
uwagi: tłumaczenia:
