komunikacja
Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
[edytuj] komunikacja (język polski)
- wymowa:
- IPA: [ˌkɔ̃mũɲiˈkaʦ̑ʲja], AS: [kõmũńikacʹi ̯a], zjawiska fonetyczne: zmięk.• nazal.• akc. pob. wymowa
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj żeński
- (1.1) ogół działań składających się na utrzymanie łączności między danymi elementami (miejscami, ludźmi)
- odmiana:
- (1.1)
przypadek liczba pojedyncza mianownik komunikacja dopełniacz komunikacji celownik komunikacji biernik komunikację narzędnik komunikacją miejscownik komunikacji wołacz komunikacjo
- przykłady:
- (1.1)
- składnia:
- kolokacje:
- (1.1) ~ miejska, ~ interpersonalna, ~ międzyludzka, ~ powietrzna, ~ morska, ~ telefoniczna
- synonimy:
- (1.1) łączność, porozumienie, wymiana, połączenie
- antonimy:
- (1.1) izolacja
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. komunikat, komunikator, komunikowanie
- czas. komunikować, zakomunikować
- przym. komunikacyjny
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- uwagi:
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) communication
- arabski: (1.1) رسالة
- duński: (1.1) kommunikation
- esperanto: (1.1) komunikado
- francuski: (1.1) communication
- interlingua: (1.1) communication
- lombardzki: (1.1) cumünicazziun
- niemiecki: (1.1) Verkehr m, Kommunikation f
- rosyjski: (1.1) коммуникация f
- slovio: (1.1) komunikacia (комуникациа)
- szwedzki: (1.1) kommunikation w
- ukraiński: (1.1) комунікація
- włoski: (1.1) comunicazione
- źródła:
