ciąg

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

ciąg (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[ʨ̑ɔ̃ŋk], AS[ćõŋk], zjawiska fonetyczne: zmięk. wygł. nazal. asynch. ą   wymowa ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męski

(1.1) układ rzeczy położonych jedna za drugą
(1.2) ciągłość zdarzeń następujących po sobie
(1.3) techn.  przepływ określonego czynnika (wody, gazu, spalin itp.) wywołany różnicą ciśnień
(1.4) mat.  ponumerowana lista; zob.  też ciąg (matematyka) w Wikipedii
odmiana:
(1)
przykłady:
(1.1) W mieście wyburzono całe ciągi zabytkowych budynków.
(1.2) Dzisiaj usłyszeliśmy dalszy ciąg opowieści.
(1.3) W silniku rakietowym można kontrolować siłę ciągu poprzez regulację wtrysku paliwa.
(1.4) Uczeń miał problemy z rozwiązaniem zadania o ciągu geometrycznym.
składnia:
kolokacje:
gwiazda ciągu głównego
(1.3) ciąg silnika (rakietowego, lotniczego itp.)
(1.4) ciąg arytmetyczny, geometryczny, skończony/nieskończony, liczbowy, rekurencyjny
synonimy:
(1.2) przebieg, bieg, tok, rozwój
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
przym.  ciągowy
związki frazeologiczne:
ciąg dalszy nastąpi, w ciągu (o czasie), w dalszym ciągu
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła: