ciąg

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

ciąg (język polski) [edytuj]

wymowa:
IPA: [ʨ̑ɔ̃ŋk], AS: [ćõŋk], zjawiska fonetyczne: zmięk. • wygł. • nazal. • asynch. ą   wymowa ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męski

(1.1) układ rzeczy położonych jedna za drugą
(1.2) ciągłość zdarzeń następujących po sobie
(1.3) techn.  przepływ określonego czynnika (wody, gazu, spalin itp.) wywołany różnicą ciśnień
(1.4) mat.  ponumerowana lista; zob.  też Ciąg (matematyka) w Wikipedii
odmiana:
(1)
 
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga
mianownik ciąg ciągi
dopełniacz ciągu ciągów
celownik ciągowi ciągom
biernik ciąg ciągi
narzędnik ciągiem ciągami
miejscownik ciągu ciągach
wołacz ciągu ciągi
przykłady:
(1.1) W mieście wyburzono całe ciągi zabytkowych budynków.
(1.2) Dzisiaj usłyszeliśmy dalszy ciąg opowieści.
(1.3) W silniku rakietowym można kontrolować siłę ciągu poprzez regulację wtrysku paliwa.
(1.4) Uczeń miał problemy z rozwiązaniem zadania o ciągu geometrycznym.
składnia:
kolokacje:
gwiazda ciągu głównego
(1.3) ~ silnika (rakietowego, lotniczego itp.)
(1.4) ~ arytmetyczny, geometryczny, skończony/nieskończony, liczbowy, rekurencyjny
synonimy:
(1.2) przebieg, bieg, tok, rozwój
antonimy:
wyrazy pokrewne:
przym.  ciągowy
związki frazeologiczne:
ciąg dalszy nastąpi, w ciągu (o czasie), w dalszym ciągu
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
Źródło „http://pl.wiktionary.org/w/index.php?title=ciąg&oldid=2800838”