sęp

sęp (język polski)

sęp (1.1)

wymowa:

IPA: [sɛ̃mp], AS: [sẽmp], zjawiska fonetyczne: nazal. nazalizacja • asynch. ę  asynchroniczna wymowa ę 

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męski

(1.1) ornit. ornitologia padlinożerny ptak o szerokich skrzydłach i niemal nagiej głowie i szyi; zob. zobacz też sępy w Wikipedii

odmiana:

przykłady:

(1.1) Wczoraj widzieli kilka wielkich antylop i kilka strusi uciekających na wschód, co jest znakiem, że tam musi być jakiś wodopój, a wobec tego, kto nie jest głupcem i kto ma w piersi serce nie zająca, ale lwa lub bawołu, ten będzie wolał iść naprzód, choćby w pragnieniu i męce, niż leżeć i czekać tu na sępy albo hieny. (H. Sienkiewicz: W pustyni i w puszczy)

składnia:

kolokacje:

synonimy:

antonimy:

wyrazy pokrewne:

czas. czasownik sępić, sępi

przym. przymiotnik sępi

związki frazeologiczne:

etymologia:

uwagi:

(1.1) zobacz też: Indeks:Polski - Ptaki

tłumaczenia:

• angielski: (1.1) vulture
• arabski: (1.1) نسر
• bułgarski: (1.1) лешояд m rodzaj męski
• czeski: (1.1) sup m rodzaj męski
• esperanto: (1.1) vulturo
• fiński: (1.1) korppikotka
• francuski: (1.1) vautour m rodzaj męski
• hiszpański: (1.1) buitre m rodzaj męski
• interlingua: (1.1) vulture
• islandzki: (1.1) gammur, hrægammur m rodzaj męski
• niemiecki: (1.1) Geier m rodzaj męski
• szwedzki: (1.1) gam w rodzaj wspólny
• wilamowski: (1.1) gajer m rodzaj męski

źródła: