hiena

hiena (język polski)

hiena (1.1)

wymowa:

IPA: [ˈçjɛ̃na], AS: [χʹi ̯ẽna], zjawiska fonetyczne: zmięk. zmiękczenie • nazal. nazalizacja • i → j  i czytane jako /j/  wymowa

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) zool. zoologia drapieżny ssak przypominający masywnego kota i żywiący się padliną; zob. zobacz też hienowate w Wikipedii

(1.2) przen. przenośnie pogard. pogardliwie człowiek zyskujący kosztem innych ludzi

odmiana:

przykłady:

(1.1) W pustyni ziewały hieny i szakale, a drzemiący lew przeciągał potężne cielsko gotując się do pościgów za łupem. (B. Prus: Faraon II/23)

składnia:

kolokacje:

synonimy:

antonimy:

wyrazy pokrewne:

rzecz. rzeczownik hienołak

związki frazeologiczne:

hiena cmentarna

etymologia:

gr. starogrecki

uwagi:

(1.1) zobacz też: Indeks:Polski - Ssaki

tłumaczenia:

• angielski: (1.1) hyena
• arabski: (1.1) ضبع
• baskijski: (1.1) hiena
• duński: (1.1) hyæne w rodzaj wspólny
• fiński: (1.1) hyeena
• francuski: (1.1) hyène f rodzaj żeński
• hiszpański: (1.1) hiena f rodzaj żeński
• holenderski: (1.1) hyena m rodzaj męski
• islandzki: (1.1) hýena f rodzaj żeński
• japoński: (1.1) ハイエナ
• niemiecki: (1.1) Hyäne f rodzaj żeński; (1.2) Aasgeier m rodzaj męski
• szwedzki: (1.1) hyena w rodzaj wspólny
• włoski: (1.1-2) iena f rodzaj żeński

źródła: