głupiec

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika

[edytuj] głupiec (język polski)

wymowa: IPA: [ˈɡwupʲjɛʦ̑], AS: [gu̯upʹi ̯ec], zjawiska fonetyczne: zmięk. zmiękczenie• i → j i czytane jako /j/
znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męski

(1.1) człowiek dokonujący nierozsądnych wyborów, niemądry, niedoświadczony, naiwny, bezmyślny, dureń

(1.2) psych. osoba ograniczona intelektualnie

odmiana: lp liczba pojedyncza głupiec, głupca, głupcowi, głupca, głupcem, głupcu, głupcze; lm liczba mnoga głupc|y, ~ów, ~om, ~ów, ~ami, ~ach, ~y przykłady:

(1.1) Odezwałem się nie w porę i wyszedłem na głupca.

składnia:
kolokacje:
synonimy: (1.1) głupek, głuptas, półgłówek, przygłup, tępak, dureń, kretyn, debil, idiota, psychol, pacan, młotek, chomąt, ćwierćinteligent, pustak, bezmózgowiec, bałwan, cymbał, grzmot, cep, tuman, poplątaniec, tłumok, ciumrok, ciućmok, fiksat, gamoń, imbecyl, frajer, faja, matoł, fujara, bencwał, świrus, barani łeb, zakuty łeb, kapuściany łeb, głąb kapuściany
antonimy: (1.1) mędrzec
wyrazy pokrewne: rzecz. rzeczownik głupota, głupstwo; czas. czasownik głupieć; przysł. przysłówek głupio; przym. przymiotnik zdrobn. zdrobniale głupiutki, głupi
związki frazeologiczne: ciężki głupiec, głupiec do kwadratu, robić z kogoś głupca, nikczemny głupiec
etymologia:
uwagi: tłumaczenia:

• angielski: (1.1) fool, blockhead, dunderhead, addle-head, softy, half-wit
• czeski: (1.1) blbec m rodzaj męski
• duński: (1.1) nar w rodzaj wspólny, tomhovedet
• esperanto: (1.1) malsaĝulo, stultulo
• niemiecki: (1.1) Dummkopf m rodzaj męski, Depp m rodzaj męski
• rosyjski: (1.1) глупец m rodzaj męski, дурак m rodzaj męski
• ukraiński: (1.1) дурень, глупак m rodzaj męski