otwór

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika

[edytuj] otwór (język polski)

wymowa:
znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męski

(1.1) dziura lub wgłębienie

(1.2) wlot przewodu

(1.3) wylot przewodu

odmiana: przykłady:

(1.1) Szczepan przyłożył do otworu oko i zobaczył pannę (..) (S. Żeromski: Wierna rzeka)

(1.1) Otwór pieczary, zarys jej ścianek przypominający szkielet potwornego morskiego ssaka, lekkie schody prowadzące na szczyt wyspy, woda spokojna i czysta przy otworze, przez którą przeświecała cała struktura bazaltowa, wszystko to zostało odtworzone z wielkim kunsztem na kartce wyrwanej z bloku. (J. Verne: Zielony promień)

składnia:
kolokacje: ~ w +Ms. miejscownik
synonimy: (1.1) szczelina, dziura, por, wpust; (1.2) wlot, wejście; (1.3) wylot, wyjście, ujście
antonimy:
wyrazy pokrewne: rzecz. rzeczownik otwarcie, otwieracz; zdrobn. zdrobniale otworek; czas. czasownik otwierać; przym. przymiotnik otwieralny, otwarty
związki frazeologiczne: stać otworem
etymologia:
uwagi: tłumaczenia:

• afrykanerski: gat
• angielski: (1.1) hole, port, vent, orifice; (1.3) orifice
• czeski: otvor m rodzaj męski
• esperanto: (1.1) truo; (1.2-3) buŝo
• grecki: (1.1) τρύπα f rodzaj żeński
• hiszpański: (1.1) agujero m rodzaj męski
• interlingua: apertura, apertura, foramine
• włoski: (1.1) rima f rodzaj żeński