istnieć
Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
[edytuj] istnieć (język polski)
wymowa: wymowa
znaczenia:
czasownik
- (1.1) być, występować w rzeczywistości
- (1.2) mat. dawać się określić bez popadania w sprzeczność
odmiana: (1.1) czas przeszły ja istniałem/istniałam, ty istniałeś/istniałaś, on istniał, ona istniała, ono istniało, my istnieliśmy/istniałyśmy, wy istnieliście/istniałyście, oni istnieli, one istniały; czas teraźniejszy ja istnieję, ty istniejesz, on/ona/ono istnieje, my istniejemy, wy istniejecie, oni/one istnieją przykłady:
- (1.1) Ten pogląd istnieje od dawna.
- (1.2) Istnieje nieskończenie wiele liczb pierwszych.
składnia:
kolokacje:
synonimy: (1.1) być, trwać, egzystować, bytować, prowadzić żywot
antonimy:
wyrazy pokrewne: rzecz. istnienie
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi: tłumaczenia:
- angielski: (1.1) exist, be
- białoruski: (1.1) існаваць
- dolnołużycki: (1.1) wobstojaś
- duński: (1.1) eksistere, være, være til
- esperanto: (1.1) ekzisti
- francuski: (1.1) exister
- grecki: (1.1) υπάρχω
- hawajski: (1.1) ō
- hiszpański: (1.1) existir
- islandzki: (1.1) vera
- łaciński: (1.1) sum fui futurus
- niemiecki: (1.1) existieren, bestehen
- rosyjski: (1.1) существовать
- ukraiński: (1.1) існувати
- włoski: (1.1) esistere, essere