wyjątkowy
Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
[edytuj] wyjątkowy (język polski)
- wymowa:
- IPA: [ˌvɨjɔ̃ntˈkɔvɨ], AS: [vyi ̯õntkovy], zjawiska fonetyczne: nazal.• asynch. ą • akc. pob.
- znaczenia:
przymiotnik
- (1.1) wyróżniający się czymś nieprzeciętnym; taki, który jest wyjątkiem
- odmiana:
- (1.1)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga m.-os./mzw mrz f n m.-os. nm.-os. mianownik wyjątkowy wyjątkowa wyjątkowe wyjątkowi wyjątkowe dopełniacz wyjątkowego wyjątkowej wyjątkowego wyjątkowych celownik wyjątkowemu wyjątkowej wyjątkowemu wyjątkowym biernik wyjątkowego wyjątkowy wyjątkową wyjątkowe wyjątkowych wyjątkowe narzędnik wyjątkowym wyjątkową wyjątkowym wyjątkowymi miejscownik wyjątkowym wyjątkowej wyjątkowym wyjątkowych wołacz wyjątkowy wyjątkowa wyjątkowe wyjątkowi wyjątkowe
- przykłady:
- (1.1)
- składnia:
- kolokacje:
- (1.1) stan wyjątkowy
- synonimy:
- (1.1) niezwykły, ponadprzeciętny, nadzwyczajny, szczególny, unikatowy, jedyny w swoim rodzaju
- antonimy:
- (1.1) przeciętny, typowy, zwykły
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- uwagi:
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) unique, exceptional, special
- arabski: (1.1) استثنائي
- fiński: (1.1) erikoinen
- francuski: (1.1) exceptionnel, extraordinaire
- hiszpański: (1.1) excepcional, extraordinario, insólito, inusitado
- holenderski: (1.1) uniek, enig, speciaal
- nowogrecki: (1.1) εξαιρετικός, εκπληκτικός
- rosyjski: (1.1) исключительный
- szwedzki: (1.1) exceptionell, enastående, unik
- włoski: (1.1) eccezionale, straordinario
- źródła:
