pojedynczy

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

pojedynczy (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[ˌpɔjɛˈdɨ̃n͇ʧ̑ɨ], AS[poi ̯edṇčy], zjawiska fonetyczne: udziąs. nazal. akc. pob.  wymowa ?/i
znaczenia:

przymiotnik

(1.1) taki, który jest tylko jeden; osobny
odmiana:
(1.1)
przykłady:
(1.1) W języku polskim cytat umieszcza się w podwójnych a w języku angielskimpojedynczych cudzysłowach.
(1.1) W trakcie wyborów zdarzyły się pojedyncze incydenty, ale ogólnie panował spokój.
(1.1) Z pistoletu maszynowego można prowadzić ogień pojedynczy i ciągły. (Wikipedia)
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) skr.  poj.
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
przysł.  pojedynczo
przym.  jedyny
rzecz.  jednostka f , jedynka f , jeden
zaim.  jeden
licz.  jeden
związki frazeologiczne:
(1.1) liczba pojedynczazdanie pojedynczesport.  gra pojedyncza
etymologia:
od pojedynekosoba będąca w pojedynkę, sama
uwagi:
pisownia „pojedyńczy” jest częstym błędem językowym[1]
tłumaczenia:
źródła:
  1. -nczy czy -ńczy? w: Poradnia językowa PWN.