pojedynczy
Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
[edytuj] pojedynczy (język polski)
wymowa: IPA: [pɔjɛˈdɨnʧɨ]
znaczenia:
przymiotnik
odmiana: (1.1) pojedyncz|y, ~a, ~e, ~y, ~e; nie stopniuje się
przykłady:
- (1.1) W języku polskim cytat umieszcza się w podwójnych a w języku angielskim – pojedynczych cudzysłowach.
- (1.1) W trakcie wyborów zdarzyły się pojedyncze incydenty, ale ogólnie panował spokój.
- (1.1) Z pistoletu maszynowego można prowadzić ogień pojedynczy i ciągły. (Wikipedia)
składnia:
kolokacje:
synonimy: (1.1) skrót poj.
antonimy:
wyrazy pokrewne: przysł. pojedynczo
związki frazeologiczne: (1.1) liczba pojedyncza, zdanie pojedyncze, sport. gra pojedyncza
etymologia: od pojedynek "osoba będąca w pojedynkę, sama"
uwagi: pisownia "pojedyńczy" jest częstym błędem językowym [1]
tłumaczenia:
