pojedynczy
Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
[edytuj] pojedynczy (język polski)
- wymowa:
- IPA: [ˌpɔjɛˈdɨ̃n͇ʧ̑ɨ], AS: [poi ̯edỹṇčy], zjawiska fonetyczne: udziąs.• nazal.• akc. pob. wymowa
- znaczenia:
przymiotnik
- odmiana:
- (1.1)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga m.-os./mzw mrz f n m.-os. nm.-os. mianownik pojedynczy pojedyncza pojedyncze pojedynczy pojedyncze dopełniacz pojedynczego pojedynczej pojedynczego pojedynczych celownik pojedynczemu pojedynczej pojedynczemu pojedynczym biernik pojedynczego pojedynczy pojedynczą pojedyncze pojedynczych pojedyncze narzędnik pojedynczym pojedynczą pojedynczym pojedynczymi miejscownik pojedynczym pojedynczej pojedynczym pojedynczych wołacz pojedynczy pojedyncza pojedyncze pojedynczy pojedyncze nie stopniuje się
- przykłady:
- (1.1) W języku polskim cytat umieszcza się w podwójnych a w języku angielskim – pojedynczych cudzysłowach.
- (1.1) W trakcie wyborów zdarzyły się pojedyncze incydenty, ale ogólnie panował spokój.
- (1.1) Z pistoletu maszynowego można prowadzić ogień pojedynczy i ciągły. (Wikipedia)
- składnia:
- antonimy:
- związki frazeologiczne:
- (1.1) liczba pojedyncza • zdanie pojedyncze • sport. gra pojedyncza
- etymologia:
- od pojedynek „osoba będąca w pojedynkę, sama”
- uwagi:
- pisownia „pojedyńczy” jest częstym błędem językowym[1]
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) single
- arabski: (1.1) مفرد ,أحد ,منفرد ,وحداني
- duński: (1.1) enkelt
- francuski: (1.1) singulier
- hiszpański: (1.1) singular, suelto, separado, individual
- interlingua: (1.1) singule, simplice
- jidysz: (1.1) איינציק (ejncik)
- litewski: (1.1) vieninis
- łaciński: (1.1) simplex
- niemiecki: (1.1) einzeln
- nowogrecki: (1.1) ενικός, μεμονωμένος, μονός, απλός
- ormiański: (1.1) եզակի
- rosyjski: (1.1) одиночный, единичный, отдельный, частный
- szwedzki: (1.1) enstaka
- źródła:
- ↑ -nczy czy -ńczy? w: Poradnia językowa PWN.
