pojedynczy

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika

[edytuj] pojedynczy (język polski)

wymowa: IPA: [pɔjɛˈdɨnʧɨ]
znaczenia:
przymiotnik

(1.1) taki, który jest tylko jeden; osobny

odmiana: (1.1) pojedyncz|y, ~a, ~e, ~y, ~e; nie stopniuje się przykłady:

(1.1) W języku polskim cytat umieszcza się w podwójnych a w języku angielskim – pojedynczych cudzysłowach.

(1.1) W trakcie wyborów zdarzyły się pojedyncze incydenty, ale ogólnie panował spokój.

(1.1) Z pistoletu maszynowego można prowadzić ogień pojedynczy i ciągły. (Wikipedia)

składnia:
kolokacje:
synonimy: (1.1) skr. skrót poj.
antonimy:
wyrazy pokrewne: przysł. przysłówek pojedynczo
związki frazeologiczne: (1.1) liczba pojedyncza, zdanie pojedyncze, sport. termin sportowy gra pojedyncza
etymologia: od pojedynek „osoba będąca w pojedynkę, sama”
uwagi: pisownia „pojedyńczy” jest częstym błędem językowym^[1] tłumaczenia:

• angielski: (1.1) single
• duński: (1.1) enkelt
• hiszpański: (1.1) singular
• interlingua: (1.1) singule, simplice
• jidysz: (1.1) איינציק (ejncik)
• litewski: (1.1) vieninis
• łaciński: (1.1) simplex
• niemiecki: (1.1) einzeln
• rosyjski: (1.1) одиночный, единичный, отдельный, частный
• szwedzki: (1.1) enstaka

źródła:

1. ↑ -nczy czy -ńczy? w: Poradnia językowa PWN.