powietrze

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

powietrze (język polski)[edytuj]

wymowa:
wymowa ?/i, IPA[pɔˈvʲjɛṭʃɛ], AS[povʹi ̯eṭše], zjawiska fonetyczne: zmięk. utr. dźw. udziąs. i → j  
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) mieszanina gazów, z której składa się atmosfera Ziemi; zob.  też powietrze w Wikipedii
(1.2) przest.  zaraza[1], zob.  morowe powietrze
(1.3) w związkach z przyimkami miejsce ponad ziemią
odmiana:
(1.1)
przykłady:
(1.1) Powietrze składa się głównie z azotu.
(1.2) Od powietrza, głodu, ognia i wojny zachowaj nas, Panie. (modlitwa)
(1.3) Helikopter uniósł się w powietrze.
składnia:
kolokacje:
(1.1) czyste/zatrute/suche/wilgotne/rześkie/… powietrze; ciśnienie/filtr powietrza
(1.3) lecieć w powietrzu, unosić się w powietrze, atak z powietrza
synonimy:
(1.1) atmosfera
antonimy:
(1.3) ziemia
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
czas.  zapowietrzać ndk. , odpowietrzać ndk. 
przym.  powietrzny
związki frazeologiczne:
morowe powietrzetraktować jak powietrzewylatywać w powietrze
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. Danuta Buttler, Halina Satkiewicz, Język i my, wydanie I, WSiP, Warszawa 1990, s. 126.