powietrze

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacja, szukaj

powietrze (język polski)[edytuj]

wymowa:
wymowa ?/i, IPA[pɔˈvʲjɛṭʃɛ], AS[povʹi ̯eṭše], zjawiska fonetyczne: zmięk.utr. dźw.udziąs.i → j 
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) mieszanina gazów, z której składa się atmosfera Ziemi; zob. też powietrze w Wikipedii
(1.2) przest. zaraza[1], zob. morowe powietrze
(1.3) w związkach z przyimkami miejsce ponad ziemią
odmiana:
(1.1)
przykłady:
(1.1) Powietrze składa się głównie z azotu.
(1.2) Od powietrza, głodu, ognia i wojny zachowaj nas, Panie. (modlitwa)
(1.3) Helikopter uniósł się w powietrze.
składnia:
kolokacje:
(1.1) czyste/zatrute/suche/wilgotne/rześkie/… powietrze; ciśnienie/filtr powietrza
(1.3) lecieć w powietrzu, unosić się w powietrze, atak z powietrza
synonimy:
(1.1) atmosfera
antonimy:
(1.3) ziemia
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
czas. zapowietrzać ndk., odpowietrzać ndk.
przym. powietrzny
związki frazeologiczne:
morowe powietrzetraktować jak powietrzewylatywać w powietrze
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. Danuta Buttler, Halina Satkiewicz, Język i my, wydanie I, WSiP, Warszawa 1990, s. 126.