dowód

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

dowód (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[ˈdɔvut], AS[dovut], zjawiska fonetyczne: wygł.  wymowa ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męski

(1.1) mat.  skończony ciąg zdań wykazujący prawdziwość twierdzenia; zob.  też dowód (matematyka) w Wikipedii
(1.2) przedmiot, okoliczność wykazujące coś (dowodzące czegoś)
(1.3) dokument potwierdzający przynależność pot.  dowód osobisty
odmiana:
(1)
przykłady:
(1.1) Matematyk długo nie mógł wyprowadzić dowodu swojej teorii.
(1.2) Ten niedopałek papierosa ze śladami szminki jest dowodem, że odwiedziła pani denata!
(1.3) Policjant nawet nie spojrzał w dowód zatrzymanego.
składnia:
(1.2) dowód +D. , dowód na +B. 
kolokacje:
(1.2) mieć dowód/dowody; dowód miłości/sympatii/obecności w miejscu przestępstwa/zabójstwa/…, dowód na słuszność tezy/czyjąś obecność/…; niezbity dowód, dowód rzeczowy, służyć za dowód
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
(1) czas.  dowodzić/dowieść, udowadniać/udowodnić
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła: