dowód

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacja, szukaj

dowód (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[ˈdɔvut], AS[dovut], zjawiska fonetyczne: wygł.  wymowa ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) mat.  skończony ciąg zdań wykazujący prawdziwość twierdzenia; zob.  też dowód (matematyka) w Wikipedii
(1.2) przedmiot, okoliczność wykazujące coś (dowodzące czegoś)
(1.3) dokument potwierdzający przynależność pot.  dowód osobisty
odmiana:
(1.1-3)
przykłady:
(1.1) Matematyk długo nie mógł wyprowadzić dowodu swojej teorii.
(1.2) Ten niedopałek papierosa ze śladami szminki jest dowodem, że odwiedziła pani denata!
(1.3) Policjant nawet nie spojrzał w dowód zatrzymanego.
składnia:
(1.2) dowód + D.  • dowód na + B. 
kolokacje:
(1.2) mieć dowód / dowody • dowód miłości / sympatii / obecności w miejscu przestępstwa / zabójstwa / … • dowód na słuszność tezy / czyjąś obecność / … • niezbity dowód • dowód rzeczowysłużyć za dowód
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
czas.  dowodzić ndk. , dowieść dk. , udowadniać ndk. , udowodnić dk. 
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła: