przestępstwo

przestępstwo (język polski)

wymowa:

IPA: [pʃɛˈstɛ̃mpstfɔ], AS: [pšestẽmpstfo], zjawiska fonetyczne: utr. dźw. utrata dźwięczności • nazal. nazalizacja • asynch. ę  asynchroniczna wymowa ę 

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) praw. prawniczy czyn człowieka zabroniony pod groźbą kary jako zbrodnia lub występek, przez ustawę karną obowiązującą w czasie jego popełnienia, bezprawny, zawiniony, społecznie szkodliwy; zob. zobacz też przestępstwo w Wikipedii

odmiana:

przykłady:

(1.1) Kradzież z włamaniem jest przestępstwem ściganym z urzędu.

składnia:

kolokacje:

(1.1) ~ ciągłe • ~ gospodarcze • ~ komputerowe • ~ skarbowe • ~ ścigane z urzędu • ~ umyślne • ~ niealimentacji • ~ nieumyślne

synonimy:

(1.1) wykroczenie, występek, zbrodnia, wina, czyn zabroniony

antonimy:

(1.1) czyn dozwolony, czyn niekaralny

wyrazy pokrewne:

rzecz. rzeczownik przestępca, przestępczość

przym. przymiotnik przestępczy

przysł. przysłówek przestępczo

związki frazeologiczne:

etymologia:

uwagi:

tłumaczenia:

• angielski: (1.1) crime, offence
• arabski: (1.1) جريمة, جرم
• bośniacki: (1.1) kriminal
• fiński: (1.1) rikos
• francuski: (1.1) délit m rodzaj męski
• hiszpański: (1.1) delito m rodzaj męski
• holenderski: (1.1) misdaad
• japoński: (1.1) 犯罪 (はんざい)
• kazachski: (1.1) қылмыс
• nowogrecki: (1.1) αδίκημα n rodzaj nijaki
• rosyjski: (1.1) преступление n rodzaj nijaki
• szwedzki: (1.1) förbrytelse w rodzaj wspólny, brott n rodzaj nijaki
• ukraiński: (1.1) злочин m rodzaj męski
• włoski: (1.1) delitto

źródła: