przestępstwo
Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
przestępstwo (język polski) [edytuj]
- wymowa:
- IPA: [pʃɛˈstɛ̃mpstfɔ], AS: [pšestẽmpstfo], zjawiska fonetyczne: utr. dźw.• nazal.• asynch. ę wymowa
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
- (1.1) praw. czyn człowieka zabroniony pod groźbą kary jako zbrodnia lub występek, przez ustawę karną obowiązującą w czasie jego popełnienia, bezprawny, zawiniony, społecznie szkodliwy; zob. też przestępstwo w Wikipedii
- składnia:
- kolokacje:
- (1.1) przestępstwo ciągłe • przestępstwo gospodarcze • przestępstwo komputerowe • przestępstwo skarbowe • przestępstwo ścigane z urzędu • przestępstwo umyślne • przestępstwo niealimentacji • przestępstwo nieumyślne
- synonimy:
- (1.1) wykroczenie, występek, zbrodnia, wina, czyn zabroniony
- antonimy:
- (1.1) czyn dozwolony, czyn niekaralny
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. przestępca, przestępczyni, przestępczość
- przym. przestępczy
- przysł. przestępczo
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- uwagi:
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) crime, offence
- arabski: (1.1) جريمة, جرم
- bośniacki: (1.1) kriminal
- esperanto: (1.1) krimo
- fiński: (1.1) rikos
- francuski: (1.1) délit m
- hindi: (1.1) अपराध
- hiszpański: (1.1) delito m
- holenderski: (1.1) misdaad
- japoński: (1.1) 犯罪 (はんざい)
- kazachski: (1.1) қылмыс
- nowogrecki: (1.1) αδίκημα n
- rosyjski: (1.1) преступление n
- sanskryt: (1.1) पाप, अपराध
- szwedzki: (1.1) förbrytelse w, brott n
- ukraiński: (1.1) злочин m
- włoski: (1.1) delitto
- źródła:
