Słońce

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika

zobacz też: słońce

[edytuj] Słońce (język polski)

wymowa: wymowa ^?/i
znaczenia:
rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) gwiazda w centrum naszego układu planetarnego; zob. zobacz też Słońce w Wikipedii

odmiana: (1.1) lp liczba pojedyncza Słońc|e, ~a, ~u, ~e, ~em, ~u, ~e; blm bez liczby mnogiej przykłady:

(1.1) Czy naukowcy wyślą kiedyś sondę na Słońce?

składnia:
kolokacje: (1.1) plamy na Słońcu, zaćmienie Słońca
synonimy:
antonimy:
wyrazy pokrewne: przym. przymiotnik słoneczny
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi: tłumaczenia:

• angielski: (1.1) Sun
• chorwacki: (1.1) Sunce
• duński: (1.1) Solen
• esperanto: (1.1) Suno
• fiński: (1.1) Aurinko
• francuski: (1.1) Soleil m rodzaj męski
• grecki: (1.1) Ήλιος m rodzaj męski
• hiszpański: (1.1) Sol m rodzaj męski
• holenderski: (1.1) Zon
• islandzki: (1.1) sól f rodzaj żeński
• litewski: (1.1) Saulė
• łaciński: (1.1) sol m rodzaj męski
• łotewski: (1.1) Saule
• niemiecki: (1.1-2) Sonne f rodzaj żeński
• norweski (bokmål): (1.1) Solen
• portugalski: (1.1) Sol m rodzaj męski
• rosyjski: (1.1) Солнце n rodzaj nijaki
• rumuński: (1.1) Soare
• szwedzki: (1.1) Solen w rodzaj wspólny
• ukraiński: (1.1) Сонце n rodzaj nijaki
• węgierski: (1.1) Nap
• włoski: (1.1) Sole