słonecznik

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

słonecznik (język polski)[edytuj]

słonecznik (1.2)
słonecznik (1.3)
słonecznik (1.5)
wymowa:
IPA[swɔ̃ˈnɛʧ̑ɲik], AS[su̯õnečʹńik], zjawiska fonetyczne: zmięk. nazal. 
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) bot.  Helianthus, rodzaj roślin; zob.  też słonecznik w Wikipedii
(1.2) pot.  słonecznik zwyczajny (łac.  Helianthus annuus) – wysoka roślina jednoroczna o bardzo dużych (zwykle żółtych) kwiatach, uprawiana dla oleistych nasion lub jako roślina ozdobna; zob.  też słonecznik zwyczajny w Wikipedii
(1.3) owocostan słonecznika (1.2)
(1.4) daw.  pot.  oparzenie słoneczne
(1.5) rzecz.  zbiorowy nasiona słonecznika (1.2)
(1.6) pasza ze słonecznika (1.1)
odmiana:
(1.1, 1.4-6)
(1.2-3)
przykłady:
(1.1) Rozróżnia się około 50 gatunków słonecznika.
(1.2) Posialiśmy słoneczniki, żeby wprowadzić tu trochę radości.
(1.3) W wakacje uwielbialiśmy skubać słoneczniki.
(1.4) Jeżeli chcesz uniknąć słonecznika, nie przebywaj tyle czasu na słońcu!
(1.5) W tej piekarni można kupić bułki posypane słonecznikiem.
(1.6) Słonecznik może stanowić bardzo wartościową paszę dla zwierząt.
składnia:
kolokacje:
(1.1) gatunek ~a
(1.2) siać/uprawiać ~i, plantacja ~ów
(1.3) skubać ~, sprzedawać ~i
(1.4) nabawić się ~a
(1.5) sprzedawać ~
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
przym.  słonecznikowy, słoneczny
przysł.  słonecznie
rzecz.  Słońce n , słońce, słonko
związki frazeologiczne:
etymologia:
(1.1-2) od słowa słońce lub słoneczny (słonecznik zawsze obraca kwiat w kierunku słońca)
uwagi:
tłumaczenia:
źródła: