wilk

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika

[edytuj] wilk (język polski)

wilk (1.1)
schemat wilka (1.4)


wymowa: wymowa ?/i
znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męski

(1.1) zool.  przypominające psa zwierzę drapieżne, dziko żyjące; zob.  też wilk w Wikipedii
(1.2) zool.  pot.  owczarek niemiecki
(1.3) pot.  skóra z wilka (1.1)
(1.4) duża maszyna do rozdrabniania mięsa; zob.  też wilk w Wikipedii
(1.5) med.  pot.  toczeń
(1.6) pionowy pęd rosnący szybko z pnia lub konarów
(1.7) pęd rosnący z nieuszlachetnionej podkładki

odmiana: (1.1) lp  wilk, ~a, ~owi, ~a, ~iem, ~u, ~u; lm  ~i, ~ów, ~om, ~i, ~ami, ~ach, ~i przykłady:

(1.1) Wczoraj w lesie widziałem dużego wilka.
(1.2) Mój brat ma wilka, a siostra wyżła.
(1.5) Nie siedź na ziemi, bo wilka dostaniesz.

składnia:
kolokacje: (1.1) wataha wilków
synonimy: (1.2) wilczur; (1.4) maszynka do mięsa
antonimy:
wyrazy pokrewne: przym.  wilczy; rzecz.  wilczyca; wilkołak
związki frazeologiczne: (1.1) głodny jak wilk, o wilku mowa, spoglądać wilkiem, patrzeć wilkiem, wilczy bilet, wilk morski, wilk w owczej skórze, nie wywołuj wilka z lasu, człowiek człowiekowi wilkiem, i wilk syty, i owca cała, pasować jak wilk na pasterza, trzymać wilka za uszy; (1.5) dostać wilka, złapać wilka
etymologia: prasł.  vl´kъ[1]
uwagi:

tłumaczenia:

źródła:

  1. Joachim Herrmann, Die Slawen in Deutschland, Akademie-Verlag Berlin, 1985