uczeń

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacja, szukaj

uczeń (język polski)[edytuj]

uczeń (1.1)
wymowa:
IPA[ˈuʧ̑ɛ̃ɲ], AS[učẽń], zjawiska fonetyczne: nazal., wymowa ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(1.1) ten, kto się uczy, pobiera naukę
(1.2) najniższy stopień kwalifikacji zawodowych
(1.3) kontynuator czyjejś teorii, nauki lub twórczości
odmiana:
(1.1-3)
przykłady:
(1.1) Pierwszego września, co roku uczniowie zaczynają naukę.
(1.2) W piekarniPączekpracuje dwóch uczniów: Marcin i Adrian.
(1.3) Piotr apostoł był uczniem Chrystusa.
składnia:
kolokacje:
(1.1) dobry / wzorowy / zdolny uczeń • dwójkowy / trójkowy / czwórkowy / piątkowy / szóstkowy uczeń
synonimy:
(1.1) student, słuchacz, uczniak, adept, elew
(1.2) praktykant, terminator, adept, początkujący, debiutant, stażysta, czeladnik, pomocnik, asystent, aplikant
(1.3) zwolennik, stronnik, poplecznik, towarzysz, akolita, adept, wyznawca
antonimy:
(1.1) nauczyciel, wykładowca
(1.2) mistrz, luminarz
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. nauka f, nauczanie n, nauczyciel m.-os., nauczycielka f, uczniak m.-os., nauczka f
forma żeńska uczennica f
czas. uczyć, nauczyć, nauczać, wyuczyć
przym. uczniowski, uczony, wyuczony, naukowy
przysł. uczenie, naukowo
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
zob. też uczeń w Wikicytatach
tłumaczenia:
źródła: