uczeń

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

uczeń (język polski) [edytuj]

uczeń (1.1)
wymowa:
IPA: [ˈuʧ̑ɛ̃ɲ], AS: [učẽń], zjawiska fonetyczne: nazal. , wymowa ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(1.1) ten, kto się uczy, pobiera naukę
(1.2) najniższy stopień kwalifikacji zawodowych
(1.3) zwolennik, kontynuator czyjejś teorii, nauki lub twórczości
odmiana:
(1.1-3)
 
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga
mianownik uczeń uczniowie
dopełniacz ucznia uczniów
celownik uczniowi uczniom
biernik ucznia uczniów
narzędnik uczniem uczniami
miejscownik uczniu uczniach
wołacz uczniu uczniowie
przykłady:
(1.1) Pierwszego września, co roku uczniowie zaczynają naukę.
(1.2) W piekarni „Pączek” pracuje dwóch uczniów: Marcin i Adrian.
(1.3) Piotr apostoł był uczniem Chrystusa.
składnia:
kolokacje:
(1.1) dobry / wzorowy / zdolny uczeń • dwójkowy / trójkowy / czwórkowy / piątkowy / szóstkowy uczeń
synonimy:
(1.1) student, słuchacz, uczniak, adept, elew
(1.2) praktykant, terminator, adept, początkujący, debiutant, stażysta, czeladnik, pomocnik, asystent, aplikant
antonimy:
(1.1) nauczyciel, wykładowca
(1.2) mistrz, luminarz
wyrazy pokrewne:
rzecz.  nauka f , nauczanie n , nauczyciel m.-os. , nauczycielka f , uczniak m.-os. , nauczka f 
forma żeńska uczennica f 
czas.  uczyć, nauczyć, nauczać, wyuczyć
przym.  uczniowski, uczony, wyuczony, naukowy
przysł.  uczenie, naukowo
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
Źródło „http://pl.wiktionary.org/w/index.php?title=uczeń&oldid=3148575”