terminator
Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
[edytuj] terminator (język polski)
wymowa:
znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męski
- (1.1) uczeń pobierający nauki rzemiosła pod okiem mistrza
- (1.2) astr. linia pomiędzy oświetloną (dzienną) a nieoświetloną (nocną) stroną ciała niebieskiego (zwykle planety lub księżyca); zob. też terminator (astronomia) w Wikipedii
- (1.3) elektron. element w sieciach komputerowych opartych na kablu koncentrycznym służący do zakończenia linii; zob. też terminator (BNC) w Wikipedii
- (1.4) odcinek genu, na którym kończy się proces transkrypcji
odmiana: (1.1) lp terminator, ~a, ~owi, ~a, ~em, ~ze, ~ze; lm ~zy, ~ów, ~om, ~ów, ~ami, ~ach, ~zy; (1.2-4) lp terminator, ~u, ~owi, ~, ~em, ~ze, ~ze; lm ~y, ~ów, ~om, ~y, ~ami, ~ach, ~y przykłady:
- (1.1)
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
wyrazy pokrewne:
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi: tłumaczenia:
- angielski: (1.1) apprentice
- interlingua: (1.1) apprentisse
