pomocnik

pomocnik (język polski)

wymowa:

IPA: [pɔ̃ˈmɔʦ̑ʲɲik], AS: [põmocʹńik], zjawiska fonetyczne: zmięk. zmiękczenie • nazal. nazalizacja 

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(1.1) osoba do pomocy przy jakiejś pracy

(1.2) pracownik pracujący pod czyimś kierunkiem

(1.3) sport. termin sportowy piłkarz grający w pomocy

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(2.1) przest. przestarzałe, przestarzały podręczna szafka

odmiana:

(1)

 

przypadek	liczba pojedyncza	liczba mnoga
mianownik	pomocnik	pomocnicy
dopełniacz	pomocnika	pomocników
celownik	pomocnikowi	pomocnikom
biernik	pomocnika	pomocników
narzędnik	pomocnikiem	pomocnikami
miejscownik	pomocniku	pomocnikach
wołacz	pomocniku	pomocnicy

(2)

 

przypadek	liczba pojedyncza	liczba mnoga
mianownik	pomocnik	pomocniki
dopełniacz	pomocnika	pomocników
celownik	pomocnikowi	pomocnikom
biernik	pomocnik	pomocniki
narzędnik	pomocnikiem	pomocnikami
miejscownik	pomocniku	pomocnikach
wołacz	pomocniku	pomocniki

przykłady:

(1.1)

składnia:

kolokacje:

synonimy:

antonimy:

wyrazy pokrewne:

rzecz. rzeczownik pomoc f rodzaj żeński

związki frazeologiczne:

etymologia:

uwagi:

tłumaczenia:

• angielski: (1.1) helper; (1.2) assistant
• arabski: (1.1) ظهير, مساعد, معاون
• kazachski: (1.1) көмекші, жәрдемші
• nowogrecki: (1.1-2) βοηθός
• rosyjski: (1.1) помощник m rodzaj męski; (1.2) ассистент m rodzaj męski

źródła:

hasło pomocnik w: sjp.pl.