dwójka

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika

[edytuj] dwójka (język polski)

wymowa:
znaczenia:
rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) nazwa cyfry 2

(1.2) ocena dopuszczająca w polskich szkołach

(1.3) najniższa (niezaliczająca) ocena w polskich szkołach (niegdyś) i na polskich uczelniach

odmiana: (1.1-2) lp liczba pojedyncza dwójk|a, ~i, dwójce, ~ę, ~ą, dwójce, ~o; lm liczba mnoga ~i, dwójek, ~om, ~i, ~ami, ~ach, ~i
przykłady:

(1.1) Pani od polskiego chciała mi wstawić plus dwójkę, ale wyprosiłem u niej w końcu minus trzy.

składnia:
kolokacje:
synonimy: (1.2) dopuszczający, przest. przestarzałe mierny
antonimy:
wyrazy pokrewne: (1.2) dwa, zgrub. zgrubnie dwója
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi: zob. też oceny w polskiej szkole: jedynka ~ dwójka ~ trójka ~ czwórka ~ piątka ~ szóstka
tłumaczenia: (1.1) zobacz listę tłumaczeń w haśle → 2

• angielski: (1.2) D