dwójka

dwójka (język polski)

wymowa:

IPA: [ˈdvujka], AS: [dvui ̯ka] wymowa

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) nazwa cyfry 2

(1.2) ocena dopuszczająca w polskich szkołach, przedostatnia najgorsza (w skali 1-6)

(1.3) najniższa (niezaliczająca) ocena w polskich szkołach (kiedyś, przy skali 2-5) i na polskich uczelniach (obecnie, przy skali 2-5 lub 2-6)

odmiana:

(1.1-3)

 

przypadek	liczba pojedyncza	liczba mnoga
mianownik	dwójka	dwójki
dopełniacz	dwójki	dwójek
celownik	dwójce	dwójkom
biernik	dwójkę	dwójki
narzędnik	dwójką	dwójkami
miejscownik	dwójce	dwójkach
wołacz	dwójko	dwójki

przykłady:

(1.2) Pani od polskiego chciała mi wstawić plus dwójkę, ale wyprosiłem u niej w końcu minus trzy.

składnia:

kolokacje:

synonimy:

(1.2) dopuszczający, przest. przestarzałe, przestarzały mierny

antonimy:

wyrazy pokrewne:

licz. liczebnik dwa

rzecz. rzeczownik dwójkowicz m rodzaj męski, dwójarz m rodzaj męski, zgrub. zgrubienie dwója

przym. przymiotnik dwójkowy

związki frazeologiczne:

etymologia:

uwagi:

zob. zobacz też oceny w polskiej szkole w Wikipedii: jedynka ~ dwójka ~ trójka ~ czwórka ~ piątka ~ szóstka

tłumaczenia:

(1.1) zobacz listę tłumaczeń w haśle: 2

• angielski: (1.2) D

źródła: